Sayfa 195 e gelmişim. Son bir kaç sayfadır ağlıyorum…
Nazan Mazhar’dan suçu günahı olmadan dayak yemiş. Kapı dışarı edilmiş. Çocuğu elinden alınmış. Akrabasının yanına gönderilmiş.
Çok uzun zamandır okuduğum kitaptaki karaktere ağlamamıştım.
Sıradan konusu olan bu kitap Orhan Kemal’in kaleminden çıkınca çok farklı bir hal aldı…
Gidiyim biraz daha ağlıyayım…