Sayfa 195 e gelmişim. Son bir kaç sayfadır ağlıyorum…
Nazan Mazhar’dan suçu günahı olmadan dayak yemiş. Kapı dışarı edilmiş. Çocuğu elinden alınmış. Akrabasının yanına gönderilmiş.
Çok uzun zamandır okuduğum kitaptaki karaktere ağlamamıştım.
Sıradan konusu olan bu kitap Orhan Kemal’in kaleminden çıkınca çok farklı bir hal aldı…
Gidiyim biraz daha ağlıyayım… El Kızı
Keşke insanlar kendilerini cilalayıp parlatmak yerine, başka insanlarla bağ kırmaya, yeni şeyler öğrenmeye, dünyanın türlü türlü hallerine yüreklerini ve ruhlarını açmaya daha istekli olsaydılar.
Hakikaten şu insanlar pek müz’iç(bıktıran,usandıran) mahluklardı. Kendi akıllarının üstünlüğüne inanarak başkasına öğüt vermekten vazgeçmiyorlar, fakat kendi gülünçlüklerini, zavallılıklarını da bir türlü idrak edemiyorlardı. Ruh Adam