Zeynep
@Zeynepylvc
🩵
Türk Dili ve Edebiyat Öğretmeni
180 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Galiba, bu dünyaya bağlanmaya başlıyorum…”
Geldiği dünyaya alışamayan, hiçbir anlamda bağ kuramayan ve kendi dünyasını yaratan Deborah’ ın hikayesi.
Psikolojik yönü çok fazla, insanı kitabın başından sonuna kadar düşündüren ve yoran bir kitap açıkçası çünkü okurken çok yorulduğumu hissettim.
Yabancılaşmayı ele alan çok kitap okudum. Yabancılaşma, ait olamama sorunsalı iki şeye neden olur. Sonunda ya akıl sağlığını yitirirsin ya da kendi canına kıyarsın. Bunların olmaması için insanın mutlaka ama mutlaka bir şeye tutunması, bağlanması gerekiyor.
Deborah ne yazık ki bu duyguları çok erken yaşta hissetti ama kendisi hayran olunası çabasıyla her defasında sanata ve okumaya tutunarak “dünyaya bağlanmaya” başladı. Umarım ciddi anlamda bağlanmıştır ve var olmuştur. Eminim çoğu okuyucu da Deborah için bunu umuyordur.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabı okurken başlarda çok sıkılsam da sonunda yazarın vermiş olduğu mesajlardan dolayı iyi ki okumuşum dediğim bir kitap oldu. Kitabı okuyup kapağı kapattıktan sonra ilk söylediğim şey insanoğlu dünyaya içinde kötülüğü ve iyiliği barındırarak gelir. Yaşadığı olaylar ve durumlar karşısında kendi aklı ve iradesiyle hangisini seçeceğine karar verir. Kötülük dediğimiz sadece bir insanı öldürmek mi? Karşı tarafı bir sözümüzle kırdığımızda da kötü olmuyor muyuz yani!
Durum böyle olmasaydı Turgut Uyar:
“Hiç şiir okumamış gibi kötüsünüz…” der miydi acaba?
Çok tartışılan ve üzerine çok kitap yazılan bizlerin de daha çook okuyacağı bir konu.
Okunması tavsiyesiyle…
Bahçıvan ve Ölüm romanını okurken kendime acaba (çok şükür ki) babamı kaybetmediğim için mi etkilenmedim diye çok sordum. Fakat sonra nice okuduğum kitaplarda yaşamadığım onca olayların bende bıraktığı etkiyi düşününce etkilenmemenin nedenini ne yazık ki yazarın anlatışına bağladım. Ölüm gibi bir duyguyu ele almasına rağmen bana çok hissettiremedi. Ama sevdiklerimizi bir gün kaybedeceğimizi ve her anımızı ona göre yaşamamız gerektiğini hatırlatması açısından iyi ki okudum dediğim bir kitap oldu.
Sevgili Şermin Yaşar:
“Sırlarımı söyledim dağlara dumanlara
Ben yazarken ağladım, okurken de sen ağla.” dedi ve yine başardı!
Kitap birbirinden güzel, yer yer ağlatan, hüzünlendiren, yer yer güldüren ve düşündüren on dokuz hikayeden oluşuyor. Daha önce iki romanını okumuştum. Hikayeleri de romanları kadar güzel açıkçası. Bizi bize anlatmayı seviyor Şermin Hanım ee bizler de okumayı seviyoruz zaten:)
İki kitabı aynı anda okumayı sevenler için böyle ara ara alıp birer hikaye okumalık bir kitap. Ben pek sevmediğim için başlamışken bitireyim dedim.
Kitapla kalın :)
Ayfer Tunç’un okumuş olduğum ikinci kitabı fakat şunu çok rahatlıkla söyleyebilirim ki yaratmış olduğu karakterler gerçekten muazzam. Aziz Bey olmasa da farklı bir kitabında farklı bir karakterde kendinizden mutlaka bir şeyler buluyorsunuz.
Aziz Bey’e gelince… İnsanın yapmış olduğu bir hata, vermiş olduğu bir karar hayatını ne denli etkiler işte Aziz Bey’de bunu görüyoruz. Aşk, acı, sevgi, pişmanlık, inat, öfke, kırgınlık, kızgınlık… ve daha nice duyguların vücut bulmuş hali Aziz Bey. Tıpkı bizler gibi, bizden biri, içimizden biri.
Ben Aziz Bey’i sevdim hem de çok sevdim.
En çok da merak ettiğim şey: Vuslat sen de sevdin mi Aziz Bey’i ya da sevdiğine hiç pişman oldun mu?
