Zeynnppp

Zeynnppp
@Zeynnnppp
Hayatın amacı kendine varmaktır. Oysa herşeye yaklaşır, her yere varır, bir tek kendinden uzak kalır insan. Her yeri, her şeyi keşfeder ama kendine kıpırtısız duran okyanuslardan haberi bile olmaz. Rumi.
Eğer bir kişiyi çok idealleştirirseniz, onu kaybetmek tam bir felaket olur. ...Her zaman bir ilişkinin amacının karşındakine tutunmak olduğunu düşünürdüm. Onu tutmak için her şeyi yapardım. Ama şimdi görüyorum ki, insanları yaşamaları için bırakamıyormuşum.
Reklam
Tutarlı insanlarla ilişki kurmaya çalışın. Sizi lunaparktaki eğlence treni yolculuğuna çıkartacak insanlardan kaçının, bu kişiler sizin çok çekici bulduğunuz kişiler olsa bile.
Sakinleşrnek için başka insanlara ihtiyacınız var. Bu, bağımlılığa bağlı terk edilmeden daha farklıdır. Bağımlılık olduğu zaman tıpkı bir çocuğun ebeveyne ihtiyaç duyması gibi, siz de size bakacak birine ihtiyaç duyarsınız. Bir durumda yönlendirme, rehberlik ve yardım, diğer durumda ise bakım, sevgi ve duygusal bağlılık hissi ararsınız.
Çocuklar, ebeveynlerin kendilerini, birbirlerini ve hayatın kendisini tanımaları için harikulade bir neden ve aynı zamanda itici güçtür. Fakat ne yazık ki bu öğrenmenin büyük bölümü onların zararına olabilir.
ya "anormallik" olarak adlandırdığımız şey aslında herkeste olan dengesiz beyin işlemlerinin daha yoğun bir hali ise? O zaman belki de kesin ve değişmez nitelikte beyinsel bozukluklar aslında yoktur ve hepimiz stresli şartlar altında mental çöküş ya da işlev bozukluklarına açığızdır. Hepimiz delirebiliriz. Belki de çoktan delirmişizdir. DEB, normallik ve anormallik kategorilerine karşı gelir.
Reklam