isimsiz
@Zeyzeynaa
En büyük mutsuzluk yalnızlıktır. Bu o kadar doğrudur ki, en eksiksiz avuntu olan din, seni hayal kırıklığına uğratmayacak bir arkadaş -Tanrı- bulmaktan başka bir şey değildir. Dua etmek, bir arkadaşınla olduğun zaman yaptığın gibi, içini dökmektir. Çalışmak da dua etmek gibidir, çünkü ondan yararlanacak kişiyle ilişki kurmanı sağlar. Öyleyse hayatın bütün sorunu şudur: Yalnızlıktan nasıl kurtulmalı, başkalarıyla nasıl ilişki kurmalı? İnsanların sürekli olarak evliliğin, babalığın, dostluğun peşinde olmalarını böyle açıklayabiliriz. Çünkü bu ilişkiler mutluluğu sağlayabilir! Ama bir başkasıyla ilişki kurmanın yalnızlıktan neden daha iyi olduğu anlaşılmaz bir şeydir. Belki de bir hayaldir bu, çünkü insan, çoğu zaman, tek başına da pekâlâ mutlu olabilir. İnsanın arada bir oturup iki kadeh atacağı bir içki arkadaşı olması, başkalarında aradığımız şey bizde olduğu sürece hiç de kötü bir şey değildir. İşin anlaşılmayan yanı, neden kendi başımıza içip düşüncelere dalamayışımız, kendimizi neden
ancak başkalarının aracılığıyla bulabilişimizdir.
Sayfa 189
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Neden?Edebiyat
Fakiri neden ezersin?
Müslümana neden saldırırsın?
Ateisti neden dışlarsın?
Yahudiyi neden öldürürsün?
Savaşı neden başlatırsın?
Hayvana neden eziyet edersin?
Neden insan olmazsın?
Öleceksin birgün... Yok olup gideceksin...
Ne bu iktidar mücadelesi? Güç gösterisi?
Çok değil yüz yıl sonra bütün varlığım yok olacak.
Ve bir yüz yıl sonra da mezarım yok olacak. Gübre olup toprağa çiçek açtıracağım...
Belki bir inek koparıp süt yapacak o çiçeği. Belki de hiç farkında olmadan genç bir adam, sevgilisine vermek için koparacak toprağına gübre olduğum çiçeği. Belki de yağmursuz kalıp kuruyacak kimsenin haberi olmadan...
Unutulacağız. Hem bedenim, hem ölü bedenimin can verdiği çiçek.
Sonra bir sonbahar gelip geçecek, yapraklar örtecek üstümü. Sapsarı olacak toprağım. Karıncalar son buğdaylarını taşıyacak yuvalarına. Kader bu ya kafilenin sonunda ki son karınca da ölecek mezarımın başında, kıskaçlarının arasında buğdayıyla. Sonra rüzgar, yağmur çamur derken bir buğday başak uzayıp yükselecek.
Henüz yok olmamışım...
Serçelerin sesini duyuyorum. Buğday başağına gelmişler.
Biliyorlar mı aşağıda olduğumu?
Beni yalnız bırakmak istemiyorlar sanki?
Yoksa ölü bedenime bir teşekkür mü bu seslenişler?
Gece oldu...
Sesleri geliyor halen.
Yok olmadım ben
Ben buğdaya can oldum buğday serçeye, serçe yavrusuna.
Yok olmadım ben.
Sizin tüm kötülüklerinize rağmen bir serçeye yuva oldum rızık oldum...
Ama yok olmadım...
🌾