Bizim gerçek sevgiyle,saygıyla, hislerini anlayarak yaklaştığımız çocuklarımız olsaydı, toplum olarak tüm sorunlarımız zaten kendiliğinden ortadan kalkar, zamanla, böyle siyasi gündemleri ve birbirimizi konuşmak yerine sanatı, edebiyatı, başka icraatları konuşur olurduk. Bunu bir türlü yapamıyor olmamız, aile baskısının kısır döngüsünden bir türlü çıkamıyor olmamızdan kaynaklanıyor.