Bir sene önce incelemesini yaptığım Vahşetin Çağrısı’ndan sonra şimdi de Beyaz Diş..
İki kitabın birbirine çok benzediği düşünülse de tamamen aynısı demek Jack London’a haksızlık olur diye düşünüyorum.Evet, olaylar her iki kitapta da soğuk kuzey topraklarında geçer. Bunun yanı sıra altın avcılığı, sadakat,sevgi,iyi ve kötünün zıtlığı, yaşama bağlılık, içgüdüler, hayvanlar üzerinden toplumlara yapılan eleştiriler de her iki kitapta da benzerken kurgu yönüyle farklılaşır.
Birinde sıcak yuvasından koparılıp özgürlüğünü kaybeden, türlü kötülükler gören Buck’ın yavaş yavaş kendi özgürlüğünü kazanmasıyla vahşi bir kurta dönüşmesi anlatılırken; diğerinde ise yarı kurt yarı köpek olan Beyaz Diş’in annesi Kiche’den ayrılışını, varoluş mücadelesini, yaşadığı tecrüberle yasaları öğrenmesini, sevginin iyileştirici gücüyle vahşi kurttan evcil bir köpeğe dönüşünü okuruz. Vahşetin Çağrısı gibi gerek olayların sürükleyiciliği gerekse diliyle bambaşka tatlar aldığım bir okuma serüveniydi. Okunmalı, okutturulmalı..:)
Reklam
Gururun, kibirin ve nefretin pençesinde debelenen bir aşk.İnsan ve Duygular
Aşk dediysem öyle romantik ve tutkulu bir aşk değil bu, hastalıklı.
Evlatlık edinilen Heathcliff ile ailenin kızı Catherine küçüklüklerinden beri kendilerine ayrı bir dünya kurmuş iki âşık.Bu iki aşığın dünyası Catherine’nin sırf kendini alçaltmamak adına yaptığı bir evlilikle intikam,öfke,nefret gibi bütün kötü duyguların hâkim olduğu bir yerdir artık.
Hayatınız boyunca sürekli aşağılandığınızı,hor görüldüğünüzü, dışlandığınızı düşünün? İlk başta olduğunuz insan olamazsınız değil mi? Çünkü yaşadıklarınız sizi bambaşka biri olmaya iter. Siz de ya yapılanların öcünü almak istersiniz ya da tam tersi iyi biri olmak için çabalarsınız.
Heatcliff ise kötülüğün timsali olur âdeta. En masumundan herkes bu kötülüklerden nasibini alır.Çoğu yerde “yok ya daha da kötü olamaz” derken beni haksız çıkartmasıyla nefret ettiğim bir karakterin kitabın sonundaki değişimi vicdanımı azıcık sızlatmadı da değil. Fakat bu yaptığı kötülükleri masumlaştırmak olarak algılanmasın. Şöyle de bir şey var birisi bu denli kötüyse onu böyle biri olmaya itenlerin hiç suçu yok mu? Bence Heatcliff çektiği acılara karşılık kendince bir adalet istiyordu.Ama bu sadece öfkesi kadar vicdan azabının da büyük olmasına sebep oldu.
Bir aydır elimde bitirilmeyi bekleyen, bolca alıntılar paylaştığım kitabı sonunda bitirebildim. Dünyada 3,5 milyon okuru olan bu kitap benim için zor ve sıkıcıydı diyebilirim.
Kurgusundan mı, anlamsız geri dönüşlerinden ya da karakterlerdeki kopukluklardan mı bilmiyorum.Bazı karakterlerin isim benzerliği de eklenince karmakarışık bir hâl aldı.Başta merak uyandırsa da ilerleyen sayfalarda aynı hislerle okuduğumu söyleyemem.
Konusundan birazcık bahsedeyim.
Antik diller öğretmeni Gregorius’un tekdüze olan hayatının yağmurlu günde bir köprüde intihar etmek üzere olan kadının söylediği bir sözle değişmesini, sahafta denk geldiği bir yazardan etkilenmesiyle kendi içsel yolculuğuna çıkmasını anlatır. Hepimizin aşina olduğu kurgu “Acaba gerçekten kendi seçtiğim hayatı mı yaşıyorum?”, “Başka tercihler yapsaydım hayatım nasıl şekillenirdi?” soruları ile örülmüş. Kitabın sonunun daha farklı bağlanmasını beklemiştim bu konuda biraz hayal kırıklığına uğradım. Ama yazar Prado’nun bölümleri için,ki en çok altını çizdiğim yerler, bir şans verilebilir.
Atom Çağı Çocukları..1000Kitap
(spoiler içerebilir)
“Doğuştan mı kötüyüz yoksa içinde bulunduğumuz koşullar mı bizi kötü biri olmaya zorluyor?”
Altı ile on iki yaş arasında olan bir grup çocuk atom savaşı tehlikesiyle karşı karşıyadırlar. Güvenilir bir yere götürülmek üzere bindikleri uçak saldırıya uğradığı için ıssız bir adaya düşerler. Bu adada bir yaşam mücadelesi vermek zorundadırlar. Başlarda her şey çok güzeldir. Ta ki korku,açlık ve susuzluk onları bambaşka karakterlere dönüştürünceye kadar..
En başından beri liderliğini ilan eden Ralph ve bunu kabullenemeyen Jack’in hırsının adayı bir cehenneme çevirişine tanık oluruz.Ralph bu adadan kurtarılacaklarına olan inancını hiçbir zaman yitirmez. Bunun tek yolu ise büyüklerle aralarında bir işaret olacak olan ateşi hiçbir zaman söndürmemektir.Jack ve Roger ise vahşiliğin, içimizdeki kötülüğün timsalidir adeta. Jack adadan hiçbir zaman kurtulamayacaklarına inandırmıştır kendini. Onun için avlanmak ve gücü elinde bulundurmak her şeyden önemlidir. Gerçek adını hiçbir zaman bilemediğimiz Domuzcuk ise kilosu, gözlükleri, astımı, daha alt tabakadan oluşu ve konuşması nedeniyle diğer çocuklar tarafından çoktan grubun dışında kalmıştır bile. Simon ise içinde hiçbir kötülük barındırmayan saf ve temiz bir çocuktur. Simon gibiler onlar için fazla iyidir ve bundan dolayı onu değişik biri olarak görürler.
Zamanla Ralph ile Jack arasındaki otorite mücadelesi adada yaşanacak olayların kıvılcımı olurken bir de bunlara canavar meselesi eklenince kıvılcım daha da büyüyerek devam eder. Jack de çocukların bu korkusundan yararlanarak kendi çetesini kurar. Bu grubun dışında kalan aklın, sağduyunun, vicdanın, iyiliğin temsilcileri olan Simon ve Domuzcuk ise ne yazık ki bu vahşi doğada kendilerine yer edinemezler. Jack ve çetesinin vahşilikleri artık öyle bir boyuta
Ömrünün on altı yılını sürgünde geçiren Refik Halit Karay’ın en bilinen eseridir Memleket Hikâyeleri.
İstanbul Türkçesini en iyi kullanan yazar olarak bilinmesinin kanıtını bu hikayelerde görebiliriz.
Toplamda on sekiz hikayeden oluşan kitap sürgünde geçirdiği zamandaki gözlemlerini anlatır.Bu kitabı bu kadar önemli kılan bir diğer ayrıntı ise o güne kadar İstanbulla sınırlı olan hikayeciliği Anadolu’ya taşımasıdır. Bürokrasi, din adamları ve kadınlar üzerinden dile getirdiği sosyal eleştirilerinin günümüzde de değişmemesi çok acı.
Reklam