Alyoşa
@Zezemomo
Üstüm başım kuş sesi...
Geç kalınmış bir inceleme… ya da iç döküş…
Belki de hazır hissetmedim şimdiye kadar bilmiyorum.
“İnsan böyle bir şey. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara.”
Bir aile, kabuğu kırılmış, içi cılk yara… Hepsinin hikayesi ayrı, belki de hepsi haklı, ama en çok sen haklısın Ethem…
“Ailece birbirimizi senelerdir düzenli olarak görüyor ama tanımıyorduk.”
Şu dünyada kimse birbirini tanımıyor aslında, içimizden kimsenin haberi yok, ama ben seni çok iyi tanıyorum Ethem…
“Ulan yaşamak ayrı dert, yaşadığını anlatamamak ayrı dert. Anlatsan, seni anlayacakları bile şüpheli.”
Bazıları anlatamaz, bazıları anlamaz, ama sen anlat ben seni çok iyi anlıyorum Ethem…
“İçimde hep sevilmeyi bekleyen bir çocuk var.”
Sen yeniden çocuk ol, seni ve tüm çocukları tek tek seveyim Ethem…
“Yersiz yurtsuz yaşadım ömrüm boyunca. Kendim tutunamayınca kimsenin bana tutunmasına da izin vermedim... Birbirimize tutunamadık, çarpıştık sadece, değdik ve uzaklaştık.”
Bak tutundun Nurten’e. Tutun ve bir daha bırakma Ethem…
Ethem… En çok seni anladım, en çok sana ağladım.
Yazmak istiyorum uzun uzun. Ne kadar yazsam da içim dökülmüyor, bazı şeyler anlatılmıyor belki de ve bazı hisleri anlatmaya sözler yetmiyor…
Ne zaman yalnız hissetsem, onlara haksızlık yaptığımı düşündüğüm ve yalnızlıktan kurtulduğum insanlar iyi ki varlar, sadece çarpışıp uzaklaşmadığım, tutunabildiğim insanlar iyi ki varlar…
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitapla sohbetten kalanlar…
Sanılanın aksine;
-Dünya mutluluk diyarı değil, aynı zamanda hüzün diyarı,
-Bizler kusursuz değiliz, yaşantılarımız hatalarla dolu,
-Sabır susmak veya katlanmak değil, aslında zorluğa rağmen elinden geleni yapabilmek,
-Üzüntü yokmuş gibi davranınca geçmez, ağlayınca gözyaşı dökünce üzüntüyü yaşayınca geçer,
-Ve belki de en önemlisi: biz bu dünyada yalnız değiliz, her düştüğümüzde tek başımıza kalkamayız, her yanlışı düzeltemeyiz, yanımızda her daim Allah var ve Allahın nimet olarak gönderdiği dostlar var.
Düşmenin bile bir hayır olduğunu, ağlamanın zayıflık olmadığını, her şeye gücümüzün yetemeyeceğini, her an her nefeste Allah’ın yanımızda olduğunu, bu dünyaya kırılmak, kırıldığımız yerden yeniden çiçek açmak için geldiğimizi unutmamak dileğiyle…
Hepimizin bildiği bir repliktir: Zaman geriye aksın!
Bir düşünün hayatınızın en zor anlarından birini yaşıyorsunuz, acınızla baş edemiyorsunuz ve o anın bitmesini, hatta yaşanmamış olmasını istiyorsunuz. Hayatınız geri sarıyor bi anda; ya dünya? ya şimdiye kadar yaşadığınız güzel anılar? mutluluklarınız?
Bir acıdan kaçarken başka bir acıya, hatta daha büyük bir acıya yakalanma ihtimaliniz?
Okurken ara sıra distopya okuyorum hissine kapıldığım, kişiler arasındaki küçük felsefik sohbetlerden keyif aldığım, kurgusunu çok beğendiğim bir kitap oldu.
Hayatım tersine dönsün ister miyim bilmiyorum ama doğaya dönmeyi, insanların kalbiyle sevdiği zamanlara dönmeyi istedim okuduktan sonra. Belki bir gün zaman tersine akmadan mümkün olur kendi içimize dönmek, doğaya ve insanların kalbine dönmek…
“… bazen çekip gitmeyi düşünüyorum”
“Nereye?”
“Unutmanın kolay olacağı bir yere…”
Okuduğunu unutmak bile kolay değilken; hangi yolculuk unutturur ki yaşanılanı?
Okumaya başladığım andan itibaren hep bi direniş bekledim, kitap sonuna kadar hep umutluydum, bir şey olacak ve yazan o talihsizlikler gerçekleşmeyecek diye; lütfen böyle olmasın, lütfen bunlar yaşanmasın, bu sefer şans gülsün yüzlerine kurtulsunlar diyerek okudum kitabı ama hep tam tersi oldu ve her seferinde içim biraz üzüntüyle, biraz öfkeyle doldu…
Ben okurken bu kadar sarsılırken, insanlar bunları ve belki de daha fazlasını yaşarken nasıl katlandığını düşündüm kitap okuduğum süre boyunca. Sonra anladım ki asıl direniş istemediğimiz olaylar yaşarken yaşamaya devam edebilmek, yaşanılanı unutmadan yaraları sarmak ve hatta başkasına umut olmak, el uzatmak… Bunları yazmak çok kolay; işte o yüzden her türlü kötülüğü, acımasızlığı ve hatta iğrençliği tatmış ve yeniden ayağa kalkmak için direnmiş tüm kadınlar; bu dünyada en güçlü kişiler sizlersiniz belki de ve tüm dünyanın korktuğu güç sizin içinizdeki dayanma ve zamanı gelince direnme gücü belki de…
“Hikayeler vahşi yaratıklardır,” dedi canavar. “Onları serbest bıraktığında, ortalığı nasıl kasıp kavuracaklarını kim bilebilir?”
Bu kitabı okuyarak bu hikayeyi serbest bırakın.
Ve bu hikaye kalbinizi, bedeninizi, düşüncelerinizi, gözlerinizi yani ‘SİZİ’ kasıp kavursun….
Bir kitabı herkese anlatmak istiyorsanız, bir kitap içinizi bir sürü duyguyla doldurduysa ve o kitabın bitmesini istemiyorsanız kitap amacına ulaşmış demektir bence… Kitap amacına ulaştı Conor; ‘Gerçeği söyleyeceğim!’
