Nuran Kılıç
@Zooni16
Ben Gülbeşekeri çok sevdim.
null
584 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
"Maceraları baharda, bir an kar yağarken öbür an güneşin çıktığı bir zamanda geçiyor, hayat da biraz böyle, bir anda değişebiliyor."
Yazarımız Charlie Mackery böyle anlatıyor kitabın hikayesini ve daha ilk anda durup düşündürüyor insanı.
Evini arayan bir çocuğun eve varma yolculuğunda köstebek, tilki ve at ile kesişen yollarını, hayata dair kıymetli bazı tespitleri okuyoruz bu hikayede.
Filmini izleyip çok etkilenmiştim, kitap halinin de çok farkı olmadı, yine çok sevdim, yine birçok cümlede durdum, düşündüm, hak verdim, üzüldüm, sevindim.
Bazı kitaplar, ihtiyacı olan kişiyi buluyor gibi hissediyorum. Bu kitap da öyle bir zamanda benimle oldu. Cümlelerinin çoğu bana iyi geldi, birçok açıdan şanslı olduğumu bir kez daha anladım.
"Şunu hep hatırla: Değerlisin, önemlisin, seviliyorsun ve bu dünyaya başka kimsenin katamayacağı bir şey katıyorsun." Kendini üzgün, değersiz hisseden herkese gelsin bana geldi çok da iyi oldu
Reklam
Özgür Balpınar'dan çocuk edebiyatına nefes aldıran üçlü serinin ilk kitabı: Göğü Yere İndirelim.
Deniz, başarılı ve zeki bir çocuk olmasına rağmen davranış problemleri göstermeye başlar. Anne babası ne yapsak ne etsek derken Bahar Hanım'la tanışırlar ve Deniz'in bir değişikliğe ihtiyacı olduğu sonucu çıkar. Bunun için de öğrenci değişim programı ile Deniz'in iki aylığına başka bir ülkeye gitmesine karar verilir. Kura sonucu ile Deniz'e Afrika'nın Kongo bölgesinde Mbuti kabilesinde bir ailenin yanı çıkar. Nasıl olacak derken Deniz Afrika'ya, Afrika'daki ailenin çocuğu da Denizlerin evine gelir. Kitapta Deniz'in Mbuti kabilesi ile maceralarını okuyoruz. Deniz ülkesine dönerken artık eski Deniz değildir. Gökyüzünün ne olduğunu öğrenir.
Kitap çok güzeldi, hem kabile hakkında bilgiler öğreniyoruz hem de bir çocuğun bambaşka bir ülkede ailesinden uzak olarak kendini nasıl geliştirdiğini görüyoruz.
Üzücü yanı, bunu gerçek hayatta yapamayız. Kimse küçük çocuğunu bilmediği bir yere gönderemez çünkü burnumuzun ucundayken bile koruyamıyoruz onları.
Serinin ikinci kitabında bu sefer de Deniz'in yerine gelen Afrikalı çocuğun yaşadıklarını okuyacağız, yakın zamanda okumayı düşünüyorum
Nefesi Tutku Olan Kadın: Afife Jale.
İlk Müslüman Kadın Oyuncu Afife Jale'nin zorluklarla örülü, acı dolu hayatı.
Afife Jale, Osmanlı'nın son dönemlerinde tiyatro yapmak isteyen bir oyuncudur. Dönem olarak ülke dipleri görmesine ve ülkenin başka önemli dertleri olmasına rağmen bazıları işini gücünü bırakıp bir kadının sahneye çıkmasını dert eder. Afife Jale, çok yanlış zamanda ortaya çıkar. Sözde destekleyici tiyatro camiası en ufak olumsuz durumda Afife'yi yalnız bırakır. Önce onu pohpohlayıp sen sahneye çıkan ilk kadınsın, biz yanındayız merak etme diyip Afife'nin hevesini yükseklere çıkarttıktan sonra onu hayal kırıklığı ile başbaşa bırakırlar. Böyle olunca da Afife'nin dibe çökmesi kaçınılmaz olur.
Osman Balcıgil, biyografi alanında okumayı en sevdiğim yazar, sıkmadan ve gerekli bilgileri detaylara doğmadan çok güzel yansıtıyor. Afife Jale'nin cefasını kendi çektiği ama sefasını başkalarının yaşadığı şan, şöhret hayatı çok üzücüydü.
Meyra, İncir Kuşları, Piruze gibi insanı duygudan duyguya sürükleyen kitapları yazan kişi ile bu duygusuz, sığ kitabı yazan nasıl aynı kişi aklım almıyor şu an? Koca bir şaka mı bu? Ya da diğer kitapları da böyleydi de benim duygusal boşluğuma mı geldi diye düşünüyorum.
Yaklaşık 500 sayfada karakterlerin olmayan sevgisini, öfkesini, acısını okuduk. Olmayan diyorum çünkü ortada elle tutulacak ne karakterler vardı ne duygular ne de bir kurgu. Yapay zekayla oluşturulmuş izlenimi verdi; ruhsuz, basit cümleler...
Seneyi en güzel kitapla kapatacağım derken yılın rezil kitabı olarak kapatmak istemezdim ama ben bu kitaba verdiğim parayı geri istiyorum
"Kendi ağırlığımdan daha fazlasını taşıyormuşum içimde."
Selime teyze ve Meltem'in bu ağırlığını dinliyoruz kitapta. İkisi de eksik ikisi de yarım. Selime teyze, çocuklarından dert yanarken Meltem de anne babasından dert yanar. Varken nasıl yok olur sevdiklerimiz?
Kitabı okurken Selime teyzeye ayrı Meltem'e ayrı üzülüyor insan ama kitabı okudukça aslında üzüldüğü kendisiymiş insanın. Kitaptaki her karakter hepimizin hayatında önemli yeri olan kişilerden bir demet sunmuş. Hepsinin penceresinden hayatı anlamaya çalışırken Şermin Yaşar "Dur, anlatmak istediğim bu değil!" diyor ve hep başkalarının penceresinden bakarken kendi pencereni boşluyorsun, penceren kirli, bakımsız kalıyor diyor. Olan olmuş şöyle olsaydı böyle olsaydı demenin kimseye faydası yok. Ne malum şu anki halimizin olacak en iyi halimiz olmadığı?
Kitabı çok sevdim, çok üzüldüm. Şermin Yaşar, hayat o kadar karmaşık ve zor ki dilim sade olsun diyip basit bir anlatım dili seçmiş, bu da her şeyin daha ayan beyan olmasını sağlamış.
Hepimiz, bir yerlerde birilerinin tatlısıyız, kimimiz altı kimimiz beş harfli...
Reklam