Bu kitabın sonu beni ağlattı. Hayatın ne kadar acımasız olduğunu iyi insanların yanında bir o kadar da kötü insanların olduğunu hatta bu kötü insanların çok yakınımız dakilerin olabileceğini öğretti. Masum insanların hayatlarının mahvol oluşunu ama bu hayatın kötüye de kalmayacağını öğretti. Er ya da geç kötü insanlarda cezasını çekiyor . Ah Nazan keşke bu kadar savunmasız Keşke içinde biraz da olsa kötülük olabilseydi tıpkı kayınvaliden gibi. Evet Haldun’una kavuşamadın ama haldun annesinin kötü kadın olmadığını öğrendi. Bu kitap bazen de bana akrabalık bağımızı olmadığı kişilerin aslında akrabalardan daha vicdanlı olduğunu gösterdi. Mazhar ilk evlendiği zaman eve getirdiği kadının haldun‘a kötülük yapacağını düşünmüştüm fakat olaylar öyle gelişmedi alışılmışın dışında bir senaryosu vardı. Orhan Kemal’in ağlayarak yazdığım dediği bu romanını ben de ağlayarak okuyup bitirdim.
Kitabı 2. Kez okuyuşum son okuyuşumda olmayacağı kesin . Aşkı o kadar güzel anlattı ki bir süre sonra yine okuyacağım ve her okuduğumda farklı anlamalarla farklı duygularla bitereceğimi biliyorum
Hayatımda hiçbir kitap beni böyle hüzünlendirmedi ve ben ki hayatımda ağladığım gün sayısı 5 i geçmez iken bu satırları okurken defalarca ağladım sonra saf aşk ve kadının erkekle bazen eşit genelde üstün olduğunu gördüm bir gün intikamının alınması dileğiyle beyaz zambaklar ülkesi
Kitabı çok beğendim . Kitabı okurken savaşın acı yüzüyle bir kez daha yüzleştim. Herşey değişti zamanla peki savaş neden bitmedi bitmiyor ? Aile dayanışmasın örneğini okudum . Bir babanın evladını cesaretlendirmesiyle neleri başarabileceğini gördüm . Savaşın olmadığı çocukların ölmediği bir gelecek diliyorum .
