Atticus haklıydı. Bir keresinde kendinizi bir insanın yerine koymadan, onun yerinde olmanın nasıl bir şey olduğunu anlamaya çalışmadan, asla onu tanımayacağınızı söylemişti.
“Bülbüller sadece bizi keyiflendirmek için öterler. İnsanların bahçelerini didiklemez, mısır ambarlarına yuva yapmazlar. Kalplerini bize açıp şarkı söylemekten başka bir şey yapmazlar. İşte, bu yüzden bir bülbülü öldürmek günahtır.”
“Atticus, bu davayı kazanacak mıyız?”
“Hayır, canım.”
“O zaman, neden…”
“Çünkü daha başlamadan yüz yıl önce bu davayı kaybetmiş olmamız, bu uğurda çaba sarf etmeyeceğimiz anlamına gelmez.”