Biliyorum buradasın ve bu yazıyı okuyorsun..Evet yine sana yazıyorum ama bu sefer senin için
Yanında değilim,olmayı çok denedim ama sen hep duvarlar örüp durdun, kalmama bir türlü izin vermedin.Duvarın öte yanından sesleniyorum sana..
Sen anlamasan da,
sevmesen de,
hatta hiç hissetmesen bile…
Ben, senin zıtlıklarında kaybolmayı öğrendim.
Bir yanım sana yaklaşırken
diğer yanım kendimden uzaklaştı.
Ve inan,
bu dengeyi taşımak hiç güzel değildi.
Ama şunu bilmeni isterim ki
(belki ilk defa bu kadar açık söylüyorum)
Senin ayağına takılan şey
ne benim ahım
ne de onunla yaşayamadığın ihtimaller.
İnsan en çok
kendi ertelediği hayatına takılır.
Kendine doğru bir adım at.
Ama gerçekten kendine…
Birine ulaşmak için değil,
birini unutmak için hiç değil.
Ve bak
burada sana küçük bir şey söyleyeceğim,
belki bir gün aklına düşer diye:
Sevgi, insanı küçültmez.
Eğer birinin yanında