İlla kendime zırnık koklatmadığım o sonsuz şefkatimle birine iyi geleceğim. Yok ben yanındayım'lar, yok merak etme, ben hallederim'ler. Ayarsız sevecenliğimin kurbanıyım. Merhametim batsın.
Bir insanın kalbini kırmak,
bazen bir cümleyle olur…
bazen de hiç kurulmayan cümlelerle.Ben senin sustuğun yerlerde incindim.
Anlamadığın, belki de hiç anlamaya çalışmadığın o ince yerlerde.
Sana kızmadım aslında.
Çünkü insan, taşıyabildiği kadarını verir.
Senin kalbinin sınırı buydu, benimki daha derindi.
Bir özür duydum senden.
Ama bil ki, o özür
benim içimde çoktan başlamış bir vedanın ardından geldi.Çünkü ben artık şunu öğrendim:Birinin anlamasını beklemek,kendi kalbimi bekletmekmiş.
Ve ben…
kendimi daha fazla bekletmeyeceğim.
Seni olduğun yerde bırakıyorum.
Ne eksik, ne fazla.
Ama kendimi alıyorum oradan,
kırıldığım yerden,
sustuğum yerden,
görülmediğim yerden.
Artık biliyorum,
ben anlaşılmayı bekleyen değil,
anlaşılmayı hak edenim.
Bazı insanlar…
sadece bir hikâyede kalmalı,
bir ömürde değil.