Zülfiyyə Məmmədli
@Zuzu2022
Savaş bitti ama insanın içindeki savaş kolay kolay bitmiyor. Bu kitap, cepheden sağ dönen bir askerin “ev” sandığı şeyin aslında çoktan yıkıldığını fark etmesiyle başlıyor. Ve o anda anlıyorsun ki: Bazen bir yere dönmek yetmez… O yer seni hâlâ beklemiyorsa, sen nereye dönersin?
Sadece savaşı değil, hayatta bazen hiçbir kapının bizi beklemediğini; umutla döndüğümüz yerlerin bizsiz çoktan değiştiğini anlatıyor. Kısacık ama içi öfke, hüzün ve sorgulamayla dolu bir metin.
Yazar, kitabın sahnelendiğini göremeden öldü. Belki de hayatı boyunca kimse ona gerçekten bir kapı açmadı. Ama o, arkasında öyle bir eser bıraktı ki; yıllar geçse de o kapıdan içeri giren herkes biraz sarsılıyor, biraz değişiyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsanın içinde iki kişi yaşar mı?
İyilikle kötülük arasında sıkışmış bir ruhun çarpıcı hikayesi.
Dr. Jekyll, toplumun saygı duyduğu bir bilim insanı; fakat içindeki karanlığı bastıramıyor. Bu karanlık, Bay Hyde olarak vücut buluyor. Ve işler kontrolden çıkıyor.
Kısa bir klasik ama etkisi uzun sürüyor.
Okurken sadece Jekyll’i değil, kendini de sorguluyorsun:
"Ben olsaydım, içimdeki Hyde'la ne yapardım?"
İnsanın iç dünyasına ayna tutan, sürükleyici ve düşündürücü bir eser.
Dr. Jekyll ile Bay HydeRobert Louis Stevenson · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202427,1bin okunma
Beyaz Geceler çok güzel ama bir o kadar da hüzünlü bir kitap bence. Okurken bazen içim ısındı, bazen boğazım düğümlendi.
Dostoyevski, o "hayalperest" karakterle bize yalnız bir adamın iç dünyasını anlatıyor. Sevgiye, ilgiye aç biri... Ama o kadar da kırılgan ki, gerçek hayatla baş edemiyor. O kızla karşılaşması tam umut dolu bir an, ama sonra... ah o son!
Bana göre kitapta en vurucu şey şu: insanlar bazen sevilmeye değil, sadece görülmeye bile muhtaç.
Belki de hepimizin içinde bir parça hayalperest var. Ve bazen sadece birinin “seni anlıyorum” demesine ihtiyaç duyuyoruz. Beyaz Geceler işte tam da bunu anlatıyor.
Kitabı çok beğendim. Yazarın genel olarak yazım dilini seviyorum. Kitap bir birinden ayrı düşürülen kardeşleri anlatıyor. Biraz fazla karakter olduğu için bazen karıştırdığım oluyordu ama olay örgüsünü beğendim.
