Zydr
@Zydr
28 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kahveler Kitabı (Salâh Birsel’in Salâh Bey Tarihi serisinin ilk kitabı), Osmanlı’dan Cumhuriyet dönemine kadar İstanbul’un kahve ve kahvehane kültürünü anlatan eğlenceli, bilgilendirici bir deneme kitabıdır.
Bu kitapta;
• Kahvenin Yemen’den Kanuni Sultan Süleyman Döneminde Osmanlı’ya gelişinden başlar.
• İstanbul'un o tarih kokan sokaklarında çeşitli kahvehane gezintilerine çıkılır.
• Kahvelerin bir köşesinde hizmet veren berberlerden bahsedilir.
• Tahtakale’deki ilk kahvehanelerden başlayarak, yeniçeri kahveleri, edebiyatçı/şair kahveleri, tulumbacı kahveleri, mahalle kahveleri gibi çeşitleri anlatır.
• Dönemin ünlü isimlerinin (şairler, yazarlar, devlet adamları) uğrak yerlerini, oralardaki muhabbetleri, tipleri ve anekdotları kendi özgün, nükteli üslubuyla aktarır.
• Kahvehanelerin sosyal hayat, edebiyat ve kültürdeki yerini belgeler, dedikodudan felsefeye kadar her şeyin konuşulduğu mekânlar olarak resmeder.
Martin Eden, Jack London’ın 1909 tarihli yarı otobiyografik romanıdır. İşçi sınıfından gelen genç bir denizci olan Martin Eden, bir gün Arthur Morse’u kurtarır ve onun sayesinde burjuva ailesinin evine davet edilir. Orada Arthur’un zarif ve eğitimli kız kardeşi Ruth Morse’a âşık olur. Ruth’u kazanmak ve onun dünyasına layık olmak için kendini eğitmeye, okumaya ve yazar olmaya karar verir. Açlık, yoksulluk ve sayısız reddedilişe rağmen inanılmaz bir iradeyle çalışır, Nietzsche’den etkilenerek bireyciliğe sarılır.
Yıllar sonra eserleri kabul edilir, ünlü ve zengin olur. Ancak Ruth onu reddetmiştir; başarı geldiğinde geri dönmek ister ama Martin artık o sahte burjuva dünyasını ve toplumu küçümser. Eski dostlarına yardım eder, ama derin bir yalnızlık ve boşluk hisseder.
Hayata anlam bulamayan Martin, Güney Denizleri’ne doğru bir gemiye biner ve roman bu yolculukta trajik bir sonla biter.
Stefan Zweig’ın 1942’de intiharından kısa süre önce tamamladığı son eseri Satranç, New York’tan Buenos Aires’e giden bir yolcu gemisinde geçer. Anlatıcı ve arkadaşı, gemideki dünya satranç şampiyonu Mirko Czentovic’le tanışır. Czentovic, zekâdan yoksun ama mekanik hafızasıyla satrançta yenilmez bir dahi olarak tarif edilir.
Gemideki yolcular, Czentovic’le para karşılığı maç yapar ancak hep kaybeder. Derken gizemli bir yolcu, Dr. B., oyuna katılır ve şaşırtıcı biçimde Czentovic’i zorlar. Dr. B., geçmişini anlatır: Nazi işgali sırasında Gestapo tarafından tutuklanmış, tecrit hücresinde aylarca yalnız bırakılmıştır. Tek eğlencesi, çaldığı bir satranç kitabıdır. Saatlerce kendi kendine oynayarak zihnini korur, ama bu aşırı yoğunlaşma onu deliliğin eşiğine getirir; satranç takıntısı gerçekle hayali ayırt edememesine yol açar.
Gemideki maç, zihinsel bir düelloya dönüşür: Doğal yetenek (Czentovic) ile travma ve irade gücü (Dr. B.) çarpışır. Zweig, satranç üzerinden Nazi zulmünün insan ruhunu nasıl parçaladığını, yalnızlığın ve baskının psikolojik yıkımını ustalıkla işler. Kısa ama derin bir psikolojik novella; totaliter rejime karşı insan direncinin trajik portresi.
Fyodor Dostoyevski’nin 1846’da yayımlanan ilk romanı İnsancıklar, mektup-roman biçiminde yazılmış toplumsal bir eserdir. Hikâye, yoksul bir devlet memuru olan yaşlı ve saf kâtip Makar Alekseyeviç Devuşkin ile uzaktan akrabası, yetim ve zor bir geçmişe sahip genç Varvara Alekseyevna Dobroselova arasındaki karşılıklı mektuplaşmalar üzerinden anlatılır.
Makar, Varvara’yı korumak ve ona yardım etmek için elinden geleni yapar; kendi sefaletine rağmen ona hediyeler alır, teselli eder. Mektuplarda yoksulluğun ezici ağırlığı, Petersburg’un kasvetli hayatı, güçlülerin zalimliği, onur ve acıma duygusu işlenir. Makar’ın Varvara’ya duyduğu platonik, saygın ve fedakâr sevgi ön plandadır.
Ancak Varvara, geçmişiyle yüzleşip verem tehlikesiyle boğuşurken, sonunda zengin bir toprak sahibi Bay Bykov’un evlenme teklifini kabul eder ve evlenir. Makar yalnız ve yıkılmış kalır; son mektubunda derin acısını ve onsuz yaşayamayacağını ifade eder.
Roman, “küçük insanların” acısını, yoksulluğun ruhu nasıl ezdiğini ve bastırılmış duyguları trajik bir duyarlılıkla aktarır. Dostoyevski’nin acıma teması burada filizlenir...
Çoğu İnsan İyidir, Hollandalı tarihçi ve yazar Rutger Bregman’ın insan doğasına dair yaygın “insan bencildir ve kötüdür” inancına karşı yazdığı bir eserdir. Bu kitap, insan doğasının aslında iyi olduğunu, kötülüğün istisna olduğunu savunan bilimsel ve tarihi örneklerle dolu bir eser. “Her insan iyidir” tam olarak başlık değil ama “çoğu insan iyidir” teması kitabın özünü oluşturuyor.
