Herkesin harflerin görünen yüzüne gizlenmiş bir sır gibi parça parça açıldığı, bütün esrarın orta yere döküldüğü, yıllar yılı zihninde tutulacak son bir gecesi olmalıdır bu dünyada.
Madem kimsem kalmadı ben de kendi kendime veda edeyim. Sonra kendime güleyim. Neden güldüğümün önemi yok. İdamımı izleyenler öylece baksın yüzüme. Ben kahkaha atarken, uykudaki koğuşlar uyansın. Herkes neden güldüğümü merak etsin, ben de merak edeyim.
Ne var ki kendisini çepeçevre saran daimi hezimet duygusundan, yerli yersiz teessüf etmekten bir an önce sıyrılmak istiyorsa eğer, kalbinde taşıdığı boşluğu parsa toplar gibi takdir toplamakla dolduramayacağını bilmesi, her gece uyurken başını zihnindeki kahramanların göğsüne koyması, bol bol su içmesi muhakkak işe yarayacaktır. Bilhassa bu akşam asma yaprağına sardalya yerse, yarına hiçbir şeyciği kalmaz.