Zeynep
@Zzeyyn
157 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Uzun zaman sonra okuduğum ilk çizgi roman “Kalpsizler”. Belki de beni en çok etkileyen çizgi romanlardan biri oldu. Çok duygusal çok ince işlenmiş bir konusu var, yediden yetmişe herkese tavsiye ediyorum. Çok da güzel bir hediye kitap olur, beğenmeyen olacağını sanmıyorum. Heyecanla okudum, bir solukta bitti, hatta yetmedi bile keşke daha uzun olsaydı…
Reklam
Birkaç yıl önce, aynı konuyu ele alan “Kağıttan son turna kuşu” isimli kitabı okumuştum. Çok beğendiğim için “Sadako ve Kağıttan Bin turna kuşu” nu kitaplığıma ekledim. Sınav haftamda hemen biten çerezlik bir kitap arayışında olduğum için okumaya başladım ve gerçekten çok beğendim. Benzer konuyu ele almasına rağmen bana çok dokundu, çok duygulandırdı. 7den 70e herkesin okumasını öneriyorum.
Hem Türk edebiyatı klasiklerinden hem de “Hüseyin Rahmi Gürpınar” dan okuduğum ikinci kitap oldu “Efsuncu Baba”. Eğlenceli ve bir hayli düşündürücüydü. Gerçekten okunması ve üzerine tartışılması gereken kitaplar olduğunu düşünüyorum. Ben baya sevdim. Ramazan ayımı şenlendirdi.
Not: bunu okuduktan hemen sonra yazmayı unutmuşum
Çok beğenerek izlediğim, kendimce dizi tarihinde bir başyapıt olan “Kızıl goncalar” dizisinin bir sahnesinde geçen alıntıdan sonra, alıntıya hayran kalarak ve fazlaca merak ederek alıp okuduğum bir kitap oldu “Dörtlükler-Rubailer”. Bir solukta okudum. Beklentim çok fazla yüksekti bu yüzden beklentimi karşıladığı pek söylenemez lakin genel olarak Ömer Hayyam’ın dörtlüklerini okumaktan epey keyif aldım. Beni düşündüren, hayran bırakan dörtlükler oldu. Bahsettiğim, en sevdiğim alıntıyı da şöyle bırakayım:
Yeryüzünü gül bahçesine çevirmekten
Daha güzeldir bir insanı sevindirmen.
Bin kulu azat edenden daha büyüktür
Bir hür insanı iyilikle kul edebilen.
Kitapla kalın :)
Bir Gün Acıyı Keşfeden Küçük Bir Çocuğun Hikayesi1000Kitap
Ahh Zezé, ahh Portuga… Bu kitaba layık bir alıntı yazamam bunu biliyorum ama yine de naçizane hislerimi aktarmak istiyorum. Okumakta çok geç kaldığım, ama aynı zamanda bu kadar geç kalmaktan pişmanlık duymadığım bir kitap oldu “Şeker Portakalı”. İyi ki yıllar önce kitabı elime alıp birkaç sayfa okuduğumda “şimdi değil” diyerek kapatıp sonraya saklamışım. Çünkü öyle bir kitap ki, bu kitabı tamamen hissetmek için bu yaşa gelmiş olmam gerekiyordu sanki. Zezé’yi iliklerime kadar anladım, duygularını iliklerime kadar hissettim, onunla beraber ağlayıp, onunla birlikte acı çektim. Çoğumuz bir Zezé’yiz aslında. Kitabın içine girdim ve sürüklendim gittim. Her ne kadar popülaritesi beklentimi arttırsa da o beklentilerimi bile dolu dolu karşıladı hatta üstüne bile çıktı. Kitap hakkında ne söylenir inanın hiç bilmiyorum. Yıllarca yazsam her sene bir inceleme bile yazsam bu kitabı anlatmama yetmez, kelimeler kifayetsiz kalır. Hayatımda okuduğum en güzel kitaplar arasında ilk sıralarda yerini aldı. Bu kitaptan sonra bir kere daha anladım ki tek dileğim Zezé’lerin bu kadar acı çekmemesi. Sevilmesi ve daha da önemlisi “sevgi gösterilmesi”, “değer görmesi”. Gösterilmeyen sevgi, sevgi değildir. Hayattaki en önemli sevgi anne baba tarafından sevilmektir. Çocuklukta alınmayan sevgi hiçbir zaman telafi edilemez, kimse onu iyileştiremez, yerini dolduramaz ve ömür boyu derin bir yara olarak kalır. Birini gerçekten sevmek, ona bunu göstererek, hissettirerek sağlanır. Diğer türlü “kendi içimizde” ne kadar seversek sevelim o sevgi yine “kendi içimizde” kalakalır, karşı tarafa iletilemez. Sevginin iletilmesi gereken yerde daima bir boşluk kalır. Bir gün o boşluğu ansızın biri doldurur ve o dolduran kişi dünyamız olur. O kişi gittiğinde de dünyamız kararır, tutunacak dalımız kalmaz, tıpkı
Reklam