Karşı apartmanlardan televizyon ışıkları sızıyordu gecemize. Birileri mutlu mutlu gülüşerek sokaktan geçiyordu. Ana caddeden, eğlenmeye giden zengin piçlerin arabaları geçiyordu. Hayat başkalarına kavun, bize kelek yedirdiğini hiç saklamıyordu. Hayat biz olmasak da devam edeceğini her fırsatta yüzümüze vuruyordu.
Ölümün bir an değil, bir süreç olduğunu düşündüm.
Ömür bir dalgaydı, uzaklardan gelip sonunda kıyıya vuran.
Ölüm bir süreçti, dalganın anbean kıyıdan çekildiği.