Çünkü iki gerçek ve bir insan var. Ölüm, hayat ve insan. Mahşerin üç boku. Sadece insanın ayakları olduğuna göre aralarında, o koşar ya birine ya digerine. Eğer mutluluk ölümden gelmezse, o zaman sadece hayat kalır geriye. Çözmesi kolay ama zaman isteyen bir problem. İlk aşamayı ve seçeneği eleyebilmek otuz yılımı almıştı. Şimdi kendi izlerimin üzerin den geçip hayata yürüyordum.
Bir şekilde, bütün acıları gördüğü mü, bütün hıçkırık cinslerini duyduğumu düşünüyordum. Sanki, dünya bacaklarının arasından çıkarmış bir kadın gibiydim. Her yerini ve her sevini biliyordum, doğurduğu bebeğini tanıyan bir anne kadar... Her seyi bildiğim için vasiyetimde tek bir cümle olacaktı
"Beni yüzüstü gömün. Çünkü yeterince gördüm!"