Niçin anksiyete eğilimli bireyler sorunlarını redderler ya da "unuturlar"? Bana kalırsa bunun nedeni, anksiyeteden muzdarip olan insanların gereğinden fazla iyi niyetli olmalarıdır. Ben iyi niyetli olmanın neredeyse bütün anksiyetelerin nedeni olduğuna inanıyorum. Hatta eğer anksiyete ile boğuşuyorsanız bahse varım ki son derece iyi niyetli bir insansınızdır.
kaygılı insanların neredeyse tamamı başlangıçta, o berbat anksiyetenin dışında her şeyin yolunda olduğuna ısrar eder.
Sorunun su yüzüne çıkması biraz zaman alır ve iyi bir detektiflik çalışması yapmayı gerektirir.
En büyük korkunuz ortaya çıkınca kendinize, "Bunun gerçekleşmesi ne kadar olası? Korkularım ne kadar gerçekçi?" diye sorun.
Ayrıca kendinize, "Eğer bu gerçekleşirse, bununla yaşayabilir mi yim? Bu gerçekten de dünyanın sonu mu olur?" diye sorun.
Kaygılı insanlar, duygularını dolaylı yollardan, imgelerden ve metaforlardan yararlanarak ifade eden sanatçılar ya da şairler gibidir.
Fakat anksiyeteli insanların çoğu korktukları şeylerden kaçarlar, bu yüzden de aydınlanma ya da rahatlamayı hiçbir zaman yaşayamazlar.