Umut. Umut et derler, umudun olsun derler. Umut bir şeyi başarabilmenin ilacıdır ama umut çoğu zaman ölüm sebebidir. Umut bazen insanı öldürür... Ne komik değil mi? Bize ilerlediğimiz yolda eşlik eden umut, bazen iki dağ arasında köprü olur ama bazen de iki yol arasında bataklık. Bazen hayat verir, bazen öldürür .
Zaman. Geçecek derler, zamana bırak derler ama zaman iyileştirmez. Zaman öldürür. Zaman değiştirir. Zaman sizi uçuruma sürükler ama asla iyileştirmez. Sadece bir yarayı kapatırken yenilerini açar ve siz fark etmezsiniz bile. Zaman katildir. Eli kanlı kötü bir katil. İnsan katili. Çocuk kalmış ruhların katili. Masum düşüncelerin arkasına saklanmış küçük çocukların ellerindeki oyuncaklarını kendilerine bırakmalarını bekleyen ve onları kıran bir katil.
Beyazdan nefret ediyorum. Siyahın kirli insanları, kötüleri temsil ettiği söylenirdi hep ama bu yalanların daniskasıydı. Siyah, toz pembe gözlüklerini çıkartıp dünyaya yalın gözlerle bakarak gerçekleri görebilenlerin simgesiydi ve gerçekler, benim lügatımda acı kelimesinin saltanatıyla açıklanabiliyordu sadece. Acı seni insan yapardı. Acı seni değiştirirdirdi. Her şeyin bir bedeli vardı. Hiçbir şey öylesine verilmiş bir hediye değildi.