Disiplinin insana zorla dışardan kabul ettirilen bir kural olmaması, insanın kendi istencinden doğması çok önemlidir; disiplin güzel bir şey olarak görülmeli, bırakırsa arayacağı bir davranışa insan kendisini yavaş yavaş alıştırmalıdır. Batı ekininde disiplin görüşünün (her türlü erdem görüşünde olduğu gibi) en kötü yanlarından biri disiplini uygulamanın can sıkıntısı yarattığı sanısı, ancak sıkıntılı olursa "yararlı" olacağı inancıdır. Doğu ekinindeyse insan için - insanın bedeni ve ruhu için - iyi olanın, başlangıçta alışılması gereken güçlükler bulunsa da, hoş olması gerektiği çok eskiden anlaşılmıştır.
Sayfa 106
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir sanatın ustası olmak istiyorsa insan; tüm yaşamı ona adanmış olmalı, hiç değilse ona bağlı olmalıdır. Sanatının uygulanmasında insanın kendi kişiliği bir araç olacağından, o kişilik yerine getirilecek özel işlere uygun bir durumda bulunmalıdır. Bu sanatta usta olmak isteyen kişi ise, yaşamının her döneminde disiplin, yoğunlaşma ve sabır edinmeye çalışarak başlamalıdır.
Sayfa 105
Bir sanatta usta olmak isteyen herkes bir şey başarmak istiyorsa sabrın gerekli olduğunu bilir. Oysa çağdaş insan için sabretmek de disipline uymak ve bir şey üzerinde yoğunlaşmak ölçüsünde güçtür. Sanayi dizgemiz, insanları bütünüyle bunun tersine, aceleciliğe iter. Bütün makineler işleri çabuklaştırmak için yapılmıştır; arabalar, uçaklar, bizi gideceğimiz yere daha çabuk götürür - aslında ne denli çabuk götürürse o denli iyidir. Bunun böyle olması için önemli ekonomik nedenler vardır elbette. Ama birçok etkenin yanısıra, insan değerlerini ekonomik değerler belirlemektir artık. Çağımızın insanı işleri çabuk yapamadığında bir şeyi - zamanı - yitirdiği sanısına kapılır hep; oysa kazandığı zamanı ne yapacağını bilemez - yalnızca öldürmeyi bilir.
Sayfa 104
Tembellik etme isteği yaşamın sıkıcı tekdüzeliğine bir karşı çıkmadır. İnsan, enerjisini günde sekiz saat kendisini ilgilendirmeyen amaçlar peşinde, kendi istediği biçimde değil de işin temposunun çizdiği yolda harcamaya zorlandığı için başkaldırır; bu başkaldırma da çocukça bir kendini bırakma biçiminde olur. Sonra insan, üstünlüğe karşı giriştiği savaşta akıldışı yetkelerin dayattığı disipline de, kendi kendine koyduğu akla yatkın disipline de güvenini yitirmiştir. Oysa bu disiplin olmazsa yaşam darmadağın olur, karışır, belli bir şey üzerinde yoğunlaşamaz.
Sayfa 103
Bir sanatın uygulanabilmesi her şeyden önce disiplin ister. Disiplin içinde yapmazsam hiçbir şeyi başaramam; "canımın istediği zaman" yaptığım her şey hoş ve oyalayıcı bir eğlence olabilir olsa olsa; hiçbir zaman o sanatın ustası olamam. Önemli olan o sanatın yalnız disiplinle yapılması (örneğin birkaç saat uygulanması) değil, insanın bütün yaşamı boyunca bir disiplin olarak sürüp gitmesidir.
Her şeyi önceden kesinlikle belirlenmiş bir işte en disiplinli biçimde sekiz saat çalışmıyor mu çağımız insanı? Aslında gerçek şudur: Çağdaş insanın, iş dünyası dışında hemen hemen hiç disiplini yoktur.
Sayfa 103