Gerçek şu ki, her zaman bana ne yapmam gerektiğini söyleyen biri oldu hayatımda. Kilise. İşverenlerim. Ve yalnız kalmaya dayanamıyorum. Özgür olma fikrini kaldıramıyorum.
Hayatımın her dakikası önceden planlanmış durumda ve ben bundan gerçekten bıktım usandım.
Kendimi, Tanrının ajandasındaki görevlerden biri gibi hissediyorum. Karanlık çağlardan hemen sonra gelen İtalyan Rönesansı.
Hala bu dünyadayım ve bu insanlarla iyi geçinmek zorundayım.
O yüzden gülüyorum.
Çünkü bir şeyler yapmak zorundayım, bir ses çıkarmak zorundayım, bağırmak, çığlık atmak, ağlamak, küfretmek, ulumak zorundayım; o yüzden gülüyorum. Bunlar duyguları boşaltmanın değişik yolları.