Gamze Kücük
@_GamzeKucuk_
Okumak benim için sadece bilgi değil, düşünceyi derinleştirme eylemi. Sorgulamak, hissetmek ve paylaşmak için okuyorum.
Şu anda okuduğu kitap
Büyük bir merak ve beklentiyle başladığım bu kitap ne yazık ki bende beklediğim etkiyi bırakmadı. Anlatım dili bana oldukça sade, hatta yer yer ortaokul seviyesinde geldi. Ayrıca metnin Atatürk’ün ağzından kurgulanmış olması okurken beni zaman zaman yadırgattı. Bunun yanında bazı bölümlerde tekrarlara da sıkça rastladım. Bu yüzden benim için beklentinin altında kalan bir okuma oldu; yine de merak edenler kendi okuma deneyimlerini oluşturabilir. 
Aylardan Kasım Günlerden Perşembe 
Ayşe Kulin
Aylardan Kasım Günlerden Perşembe Ayşe Kulin
Reklam
İnsan olmak – Engin Geçtan
Engin Geçtan, bir psikiyatrist olarak yazdığı bu kitapta insanı sadece biyolojik bir varlık olarak değil, aynı zamanda toplumsal, kültürel ve varoluşsal boyutlarıyla ele alıyor. "İnsan nedir?" sorusuna doğrudan bir yanıt vermek yerine, farklı yönleriyle insanı gözler önüne seriyor. Psikolojiye ilgi duyan herkes için temel bir başvuru eseri olmanın ötesinde, insanın yaşamına dair derin bir farkındalık kaynağıdır. Akademik bilgiyle günlük yaşamın gerçeklerini harmanlayan sade diliyle, insanın kendini yeniden keşfetmesini sağlar.
Engin Geçtan 
İnsan Olmak
Engin Geçtan İnsan OlmakKardeşini Doğurmak – Büşra SanayDuygu ve Düşünce
Büşra Sanay, toplumun görmezden geldiği, medyanın sessiz kaldığı en ağır gerçeklerden birini; ensesti cesurca gündeme taşıyor. Gerçek hikâyelerden yola çıkarak kaleme aldığı bu kitap, mağdurların sesi oluyor ve okuru rahatsız ederek uyandırmayı amaçlıyor. Sayfaları çevirdikçe, yalnızca bireysel bir dram değil, aynı zamanda toplumsal bir suskunlukla yüzleşiyoruz. Sanay, yalın ama sarsıcı diliyle “konuşmadıkça bu suç büyüyor” mesajını veriyor.
Bu kitap, yalnızca araştırma ve inceleme çalışması değil; vicdani bir çağrı. Herkesin okuması, üzerine düşünmesi ve sessizliğin zincirini kırması gereken bir eser.
En Mavi Göz – Toni Morrison1000Kitap
“Kapı dışarı edilmekle sokakta kalmak arasında fark vardır. İnsan kapı dışarı edilmişse, başka bir yere gidebilir; sokakta kalmışsa gidecek yeri yoktur.”
Romanı okurken bu cümle zihnime kazındı. Bu fark, sadece fiziksel bir durum değil; insanın varoluşuna, görünürlüğüne, değerine dair çok şey söylüyor. Morrison, okuru tam da bu ayrımın içine bırakıyor. Karakterlerin yalnızlığı, kırılmışlığı ve dışlanmışlığı sadece bir hikâye değil, bir çığlık gibi duyuluyor sayfalarda.
Pecola'nın mavi göz istemesi, yalnızca bir güzellik arayışı değil. O gözlerde bir kabul görme, bir sevgi, bir "sen de varsın" onayı yatıyor. Morrison burada sadece ırkçılığı değil; sistematik olarak görmezden gelinen, değersizleştirilen bireylerin dünyasını anlatıyor. Ve bunu öyle sade, öyle çarpıcı bir şekilde yapıyor ki, bazen bir cümleyle insanın içine ince bir sızı düşürüyor.
Kitabın dili güçlü ama yormayan bir sadeliğe sahip. Karakterler derin, olaylar sarsıcı. Ama en çok da alt metinlerdeki duygular kalıyor insanın aklında: aidiyet, utanç, çaresizlik, suskunluk ve bekleyiş.
Toni Morrison, Afro-Amerikan bir kadın yazar olarak hem edebi hem de tarihi anlamda çok kıymetli bir yerde duruyor. Nobel ödüllü bu yazarın ilk romanı olmasına rağmen En Mavi Göz, bir usta kalemden çıktığını hemen hissettiriyor.
Bu kitabı sadece bir roman olarak değil, bir toplumsal yüzleşme alanı olarak gördüm. Morrison, bize bir çocuğun gözlerinden koca bir sistemin adaletsizliğini gösteriyor. Okuduktan sonra sadece kitap bitmiyor; bakış açınız, duyarlılığınız ve belki de vicdanınız yeniden şekilleniyor.
Kesinlikle okunmalı, hissedilmeli ve üzerine uzun uzun düşünülmeli bir eser.
Margit Schreiner’den İronik Bir Aile Anatomisi
Margit Schreiner’in Çıplak Babaları, aile kavramını ve özellikle baba figürünü alışıldık kalıpların dışına çıkararak, ince bir ironi ve keskin bir gözlem gücüyle sorgulayan bir kitap. Yazar, kişisel olanla toplumsal olanı ustaca iç içe geçiriyor; bir kadının gözünden, babaların “baba olma” biçimini, beklentileri, hayal kırıklıklarını ve zamanla kuruyan bağları ele alıyor.
Kitabı okurken zaman zaman rahatsız edici bir dürüstlükle karşılaşıyorsunuz. Çünkü Schreiner, idealize edilen aile yapısını parçalarına ayırmaktan çekinmiyor. Bunun yerine, bastırılan duyguları, sessiz öfkeleri, sıradan hayatların içinde sıkışıp kalan insanları gösteriyor. Mizahı ise kuru ama yerli yerinde – ne eksik ne fazla.
Bana kalırsa Çıplak Babalar, sadece baba figürü üzerine değil, genel olarak aile içindeki roller, iletişimsizlik ve kadın bakış açısının güçlü anlatımı açısından oldukça çarpıcı. Okuması kolay ama sindirmesi zaman isteyen bir kitap. Kendi aile tarihimize bakarken bazı sayfalarda ister istemez duraklıyoruz.
Reklam