Babaannem, dışardan eve her girdiğimizde “Evceğizim evceğizim sen saklarsın halceğizim.” der, sonra dedeme döner “Adamcağızım adamcağızım sen anlarsın halcağızım.” diye eklerdi.
İlk kez biri kendinden bahsetmek için konuşmuyordu benimle. Buna o kadar alışkındım ki. Birine ufacık kendimden söz etsem, hemen sohbetin onun dünyasına dönmesine o kadar alışkındım ki. Kimse gerçekten dinlememişti beni; herkes konuşmak için kendi sırasının gelmesini bekliyordu.