Yine Bir Gülnihâl…
@_Gulnihalogretmen_
“Öğretmen, Anne, Bibliyofil”
Türkçe öğretmeni
Lisans
1 Eylül
89 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Herkesin kendinden bir şeyler bulabileceği bir kitap Altı Harfli Bir Tatlı…
Şermin hep yapar bunu zaten kahramana hikayesini anlattırır ama ne malum öyle olduğu diyelim ve bir de karşı tarafa soralım der sorar… Her şey o zaman ışığa kavuşur. Sen de haklısın be dersin napsın bu insan eni konu bi insan işte insanın olduğu yerde her şey olur herkes her şeyi bekler ama insandır neticede o da onun da gücü bu kadara yetiyordur. Anlar hak verirsin.
Konu insan olunca, evlat olunca, anne olunca kim kendinden bir şeyler bulmaz ki… Bazen ince ince gözümden yaşlar süzüldü bazen yüzümde tebessüm oluştu.
Anne baba olunca insan anlıyor zaten yaşlıyı da anlıyor evladı da ama bir orta yolu bulmak gerek kimseyi üzmeden kırmadan yalnız koymadan.
Öyle tatlı tatlı anlatmış ki ikisinin de içine dokunan şeyleri; acıyan, eksilen, yalnız kalan yanlarını öyle tatlı anlatmış ikisinin de …
“Altı harfli bir tatlı mısın sen Şermin”
Kalemine yüreğine sağlık …
Reklam
Bu aralar Rus Edebiyatına sardım. Ve sanırım 5 yıl yaşadığım Kars’ı özlemem de bunda etkili… Bu kitaba bir inceleme yazmak istedim çünkü kendimden çok şey buldum onda. Kahramanımız mesleğine yeni başlamış 23 yaşında bir genç. Bundan 7 yıl önceki ben gibi. Bomgard Rusya’nın ücra bir kasabasına tayin olur. Issız, çok soğuk, çok karlı bir kasabadır burası. Benim atandığım sınır köyü de aynen böyle bir yerdi… Çok soğuk, çok karlı bir mahrumiyet yeri. Kahramanımız tecrübesizlik, yalnızlık içerisinde bir de Rus köylüsünün cehaletiyle mücadele etmek zorundadır. “Mahmut MAKAL’ın 
Mahmut Makal Bizim Köy 
Bizim Köy” eserinde Türk köylüsünün cahilliği bütün çıplaklığıyla verilmiştir. Durum içler acısıdır. Bu durum bir tek bizde böyle zannetmeyin Rus köylüsünün Türk köylüsünden hiçbir farkı yoktur. Rus yazarları okudukça Türklerle benzerliklerine iyice kanaat getirdim.
Kitap beni soğuğuyla, karıyla Kars’a götürdü. Kars’ta Rus mimarisinin çok örneği var. Hava şartları da Rusya’yı hiç aratmaz. O yüzden benim için hiç yabancı durumlar değil. Doktor Bomgard’la birlikte ben de mesleğimin ilk yıllarını yeniden yaşadım. Acılar anılaştıkça güzelleşir çünkü. O günler çok zordu benim için ama kitapta kendimden bir şeyler bulmak beni mutlu etti. Mesleğinin başlarındaki bir öğretmen olarak Bomgard’ı çok iyi anladım. Sıkmayacak keyifli bir kitap. Okumak isteyenlere tavsiyedir.
Mahmut Makal Bizim Köy Bizim Köy” eserinde Türk köylüsünün cahilliği bütün çıplaklığıyla verilmiştir. Durum içler acısıdır. Bu durum bir tek bizde böyle zannetmeyin Rus köylüsünün Türk köylüsünden hiçbir farkı yoktur. Rus yazarları okudukça Türklerle benzerliklerine iyice kanaat getirdim.
Kitap beni soğuğuyla, karıyla Kars’a götürdü. Kars’ta Rus mimarisinin çok örneği var. Hava şartları da Rusya’yı hiç aratmaz. O yüzden benim için hiç yabancı durumlar değil. Doktor Bomgard’la birlikte ben de mesleğimin ilk yıllarını yeniden yaşadım. Acılar anılaştıkça güzelleşir çünkü. O günler çok zordu benim için ama kitapta kendimden bir şeyler bulmak beni mutlu etti. Mesleğinin başlarındaki bir öğretmen olarak Bomgard’ı çok iyi anladım. Sıkmayacak keyifli bir kitap. Okumak isteyenlere tavsiyedir.
Yalnızız …1000Kitap
Puan vermedi·416 syf.··
Beğendi
·2021 26. kitabı
·11 günde okudu
·Okunma: 09 Aralık 2021 22:14
Uzun zamandır okuma listemde olan çok merak ettiğim bir kitap. İsmi bile her şeyi anlatmaya yetiyor. Yalnızız… Yalnızlık tek başınalık, tekillik ifade ederken onu çoğula çekimlemek. Kitabın dili öyle keyifliydi ki yazarın üslubuna bayıldım. Zevkle keyifle okudum. Uzun cümleler, eski kelimeler, ruh tahlilleri bu kadar yoğunken aynı zamanda bir o kadar akıcı bir anlatım ancak böyle usta bir kalemden çıkar. Samim baş karakterimiz, erkeğin bu kadar zekisi gerçekten hayranlık uyandırıyor. Bir davranıştan bir sözden bile neler neler çıkarıp altında yatan gerçeği çok güzel ve başarılı tahlil edebiliyor. Farklı karakterler, farklı buhranlar, farklı arzular ve hepsi yalnızlar. Toplumun değer yargılarıyla insanın savaşı, el alem korkusu, ruh-beden çatışması içine sıkışmış insanlar. Samim’in hayali ülkesi Simeranya… Güzel kitaptı arkadaşlar okuyunca bana hak vereceksiniz.
Cemile - Duyşen Öğretmen1000Kitap
Puan vermedi·96 syf.··
Beğendi
·2020 125. kitabı
·21 saatte okudu
·Okunma: 10 Aralık 2020 20:27
Ah Aytmatov yine bana “Ah!” dedirtmeyi başardın.
Bu baskıda Aragon’un dünyanın en güzel aşk hikayesi dediği Cemile ve başka bir öykü olan Duyşen Öğretmen birlikte yer almış.
Cemile’yi bir aldatma hikayesi olarak değerlendirenler de var ama ben Cemile’ye hak verdim. Evet evli, evet eşi askerde ama kadın bu. Kadın sevilmek ister ne olursa olsun sevildiğini bilmek, duymak, hissetmek ister. O da istedi. Kocanın ismi var cismi yok. Aynı zarfın içine karına da bir mektup yazamaz mıydın be adam, daha dört aylık evlisin dört! Hiç mi özlemedin, bir yolunu bulup da yolunu gözleyene iki satır yazamadın. Arkadaşın “Karına mektup yaz da götüreyim.” demese belki onu bile yazmayacaktın. Cemile de ne yapsın yalnız bir güzel kalbi sevdi ve onunla gitti. İyi de etti. Aytmatov kocasını savaşta öldürseydi bu aşk da herkesin gözünde temize çıkardı ama bu durum onun ilk eseri olmasından kaynaklanıyor diye düşünüyorum. Bence Aytmatov bu acemiliğini Toprak Ana eserindeki Aliman gelinde telafi etmeye çalışmış gibi geldi.
Ben kitaptaki diğer eser olan Duyşen Öğretmenin hikayesini daha çok sevdim. Öğrencileri için elinden geleni fazlasıyla yapan bir Duyşen Öğretmen ve ona layık olmaya çalışan güzel kız Altınay. Ne yazık ki Altınay’ın başına gelenler içimi çok acıttı. Duyşen keşke daha önce kurtarabilseydi keşke ...
İkisi arasındaki sevgi öyle yarım öyle temiz öyle iç acıtıcı bir yerde kaldı ki vedalaşmaları içime dokundu. O kavaklar hep rüzgarla dans etsin istedim. Kısacık ama sıcacık bir hikayeydi. Çok sevdim. Okunmayı hak ediyor.
Puan vermedi·517 syf.··
Beğendi
·2020 108. kitabı
·8 günde okudu
·Okunma: 24 Nisan 2020 01:09
Bazen uğruna kendimizi paraladığımız şeylerin aslında zannettiğimiz kadar ulaşılmaz ve beklediğimiz kadar doyurucu olmadığının farkında olmayız.
O amaç uğrunda kendimizden ödün verir ve kendimiz olmaktan çıkarız.
Ulaştığımızda ise aslında elimizdekinin çok daha iyi olduğunu, onun beklentimizi karşılamadığını, onu gözümüzde çok büyüttüğümüzü görüp hayal kırıklığına uğrarız.
Ve geriye dönmek istediğimizde çoktaaaaaaan o yolun kapandığını, oradan kilometrelerce uzaklaştığımızı ve koptuğumuzu hissedip büyük bir boşluğa düşeriz.
Bu saatten sonra da nereye gitsek oraya ait değilizdir.
Martin Eden tam da bu durumun romanı ...
Güzel bir yolculuktu.
Reklam