Haldun Dormen ile yapılmış bir röportaj kitaplaştırılmış. Sesli kitap olarak dinledim. Benim için karşılıklı yapılmış bir sohbeti dinlemek gibiydi. Çok öğretici değil, ufuk açıcı değil ama keyifli.
Hayat sonsuz seçenekleriyle uçsuz bucaksız, şahane bir bilinmezlik olarak önünde uzanıyorken, garip bir kibre kapılıyor insan. Kibir denemez aslında, cehalet. Başına kötü şeylerin gelme ihtimalini düşünememe cehaleti. O da değil. O zaman o düşünce var da aklına getirmiyorsun gibi ama öyle değil. Hiç oluşmamış olması öyle bir düşüncenin yeryüzünde. Dokunulmaz olduğuna körü körüne inanmak. Oysa görüyorsun da, birileri kanser oluyor, birilerininülkesi yıkılıyor başına, birilerinin en sevdiği ölüyor, yalnız mutsuz birileri. Ama işte, o birileri hep başkaları. Sen zaten yaşlanmayacaksın, sihirli bir fanusun içinde, öyle korunaklı, öyle genç, öyle yenilmemiş hiç.