"Her defasında tahtaya görünüşte sadece şöyle bir üstünkörü bakıyor, bizleri ise sanki tahtadan yapılma figürlermişiz gibi neredeyse görmezlikten geliyordu ve bu densizce davranışı ister istemez uyuz bir köpeğe ona bakmaksızın bir parça ekmek atan birinin davranışını cağrıştırıyordu."
.
.
"-sadece bizi en mutlak anlamdaki hiçliğin içerisine yerleştirdiler, çünkü bilindiği gibi dünyada hiçbir şey insan ruhu üzerinde hiçlik kadar ağır bir baskı uygulanamaz. "
.
.
"İnsan tekrar tekrar bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor,bekliyordu,düşünüyor, düşünüyordu,şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız. Yalnız."