Geriye dönüşü olmayan bir yolculuğun başında, son kez, değer verilen bir yerde duran insan, her şeyi daha önce görmediği ve bir daha da göremeyeceği kadar bütün, gerçek ve sevgiyle görür.
…güneşin aydınlattığı dağlara bakarken gözlerinde büyük, sözlere sığmaz, kederli bir aşk vardı. Ve Arren bunu gördü ve bunu görmekle , onu gördü, ilk defa onu bir bütün olarak, olduğu gibi gördü.
Tüm dünyada, tüm dünyalarda, zamanın tüm hudutsuzluğunda; yerin, gözün görmediği derinliklerinden kaynaklanıp güneş altında aktıktan sonra denizin karanlığına dökülen o akarsuların bir eşi daha yok. Varlığın pınarları, hayattan daha derindir, ölümden de…
“Ama ben yaşlandım, tercihlerimi yaptım, gün ışığında kendi ölümüme dönmüş duruyorum. Ve ben sahip olmaya değecek tek bir güç olduğunu biliyorum. Ve bu almanın değil, kabullenmenin gücü “