Bizim acımız, hazinemiz ve insanlığımız olan bu benlik, sürekli değil. Değişir; gider, denizdeki bir dalga gibi. Tek bir dalgayı kurtarmak, kendini kurtarmak için denizin sakinleşmesini, gelgitlerin durmasını mı istersin? Kendi güvenliğini satın almak için, ellerinin hünerini, kalbinin arzusunu ve aklının açlığını feda eder miydin?
…sanki ta gönlünden onu bağlayan bir bağ çıkmış da, ıstırap verecek şekilde kopmaz bir zincire dönüşmüştü. Çünkü şu anda hissettiği bu sevgide bir şefkat vardı. Şefkat olmadan sevgi uyumsuz olur, bir bütün olmaz ve uzun sürmez.