Başı ağırlaşmıştı. "Başımı taşıyamıyorum," diye söylendi.
Başını kaldırdı: Sevgi yoktu. "Hayır," dedi kendi kendine.
"Gitmiş olamaz. Herkes gidebilir, Sevgi gidemez. Bunu çok iyi biliyorum. Bunun provasını çok yaptım. Burası onun evi.
Hesapta bu yoktu." Çevresini inceledi. Sevgi yoktu. Sevgi'nin evinde değildi. Bütün vücudunu bir ter kapladı. "Demek eve dönmüşüm," diye mırıldandı.
Evet, biz kendimizi ve bunları düşünen aklımızı ciddiye alıyoruz. Çünkü bütün ilkelerimizi aklımıza dayandırıyoruz. Çünkü en büyük hazinemiz aklımızdır. Bunu unutmadıkça, mantığımızı da sağlam tuttukça, onun üzerine her şeyi kurabiliriz.
En büyük hazinemiz aklımızdır Aklımıza güvenmek hakkımızdır Hayatta aklımızdır en güzel şey Akılsızlar bize kulak verin hey!
Biz bu aklı bulmadık sokaklarda Görevimiz onu korumaklarda Kurtulduk, başka akıllar bize yük Aklımızdır hazinemiz en büyük.
Eskiden yaşamış bir insan gibi bahsediyorsun kendin den. Sanki geçmişin malı gibi konuşuyorsun. "Çünkü ben geçmiş, modası geçmiş biriyim. Burada kendimi temsilen bulunuyorum."