Esra
@_Karahindiba_
Dikkat, Spoiler içerir! :)
Ben ne okudum neydi bütün bu yaşananlar? Sanki olayların içinde gibiydim bütün roman boyunca. Bunu nasıl başardın Lev Tolstoy ?
Her karakter bambaşka bir dünyaydı. Ama bu dünyaların merkezinde Anna Karenina vardı. Herşeyin merkezinde olmak yormuştu Anna'yı. Belki de bu yüzden bütün bu dünyalardan uzak kendine ait bir dünya oluşturmak istedi Vronski ile. Bu oluşturduğu dünyanın bedelini ağır ödedi. Duygularına yenildi, mantığına yenildi, topluma yenildi, oğluna yenildi, kızına yenildi, kocasına yenildi, Vronski'ye yenildi ve en son kendine yenildi. Hem oluşturduğu kendi dünyasından hemde nefes almak istemediği gerçek dünyadan gitmek istedi. Ve bu savaşın kaybedini olarak bu dünyayı terk etti...
Bir de Levin vardı. Kiti evlenme teklifini red ettikten sonra kendi kabuğuna sığınmıştı. Kader uzun bir süre sonra onları tekrar bir araya getirdi. Bu kez evlendiler. Ama bazen insan çok istediği bir şeye sahip olduktan sonra bu muymuş benim istediğim tavrına giriyor ya Levin'de Kiti'ye tam olarak bu davranışı sergiledi. Evliliklerinde küçük tartışmalar olsada güzel yol alıyorlardı. Kiti sadece Levin'in inançsız olmasına üzülüyordu. Ve sonunda Levin de inandığını Kiti'ye itiraf edemesede kendine itiraf edebiliyordu.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kendin olabilecek kadar cesur musun?
"Derler ki" dedi sakin bir ifadeyle, "başına güzel bir şey geldiğinde çok sevinme ya da kötü bir şey olduğunda çok üzülme. Çünkü yeterince beklersen, her şey eski haline döner. Ancak bu durumun geçerli olmadığı mutluluklar vardır ve aynı zamanda da acılar. Özellikle de artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmasına izin vermeyen acılar..."
Kitap hiç bitmesin istedim ama nihayetinde sona geldik. ...
Ben bambaşka bir son hayal etmiştim. O yüzden hayal kırıklığına uğradım biraz. Kişisel gelişimin ötesinde bir kitap olmuş bence. Öncesinde Sina ile gelişen olaylar ve sonrasında ki Endelüs'ün hayalini kurduğu Erdem okulu ile iki ayrı hayali bölüme ayrılmış kitap. İlk bölümde Sina'nın kendi içinde kurguladığı bir dünyaya herkesi nasıl dahil ettiğini, kendi kimliklerinden sıyrılıp Sinan'ın inandırmak istediklerine nasıl inandıklarını anlatırken;
İkinci bölümde ise, Endelüs'ün kendi benliklerini unuttup bilinc altında yatan sebeplerden dolayı farklı kişilik özellikleri gösteren insanların bunu fark etmelerini sağlamasını, onlara içsel bir yolculuk yaptırarak kendi benliklerini oluşturmaların da rehberlik etmektedir.
Tabi bu arada kendi kanayan yarası da deşildi. Bir insan kendine nasıl rehberlik edebilir burada da bize bunu gösterdi...
İkinci bölümü "Seyir" kitabına benzettim. Olay örgüsü tamamen farklı birbirlerinden sadece orada da "Ma" adında bi karekter gençleri dönüştürüyordu. Kendini buna adamıştı. Sadece bu kısmı ile bir benzerlik kurdum.
(Spoiler içerir) 3.incelemeyi yazmayacaktım ama bu kitap için yazılırAh ! Çocuklar
İnsanın çocukluğu ya cennetidir ya da cehennemi.
Yazar bu kitapta bir cehennemde dünyaya gelmiş çocukları ve hayatı cehenneme çevrilmiş çocukları ele almış. Travmaya maruz kalan çocuklarla yaptığı seansları anlatan psikiyatrist aslında uygulanan bir çok yöntemin dışında bir duruma değiniyor. Yeryüzünde var olan herşey sevginin eseridir. Yazarda çocukların bu sevginin en güvendikleri tarafından eksik verilmesi veya hiç verilmemesi durumlarından kaynaklı strese bağlı travmalarından ve tedavi sürecinden bahsediyor.
"Yaşamın ilk yıllarında çevremizdekilerle yaşadığımız deneyimler dünyayı kavrayışımızı da belirler." Diyor psikiyatrist
Tina içinde tam da öyle oluyor ve çevresindeki büyük erkekler onun için korkutucu bir figüre bürünüyor
Çocuktur unutur diyerek hafifletilen her olay aslında çocukların ruhlarında hep bir yara olarak kaldığına değinmiş psikiyatrist.
"Gerçek şudur ki, çocuklar yetişkinlerle karşılaştırıldığında tıravmadan çok daha fazla etkilenirler." Diyor.
Sandy'nin yaşadıklarını bırakın bir çocuğu biz yaşasak kendimize gelemeyiz aylarca, yıllarca. O bir çocuk olarak yaşadı ve bizim hissede bileceklerimizin kat ve kat fazlasını hissetti. Gözünün önünde annesi öldürüldü ve katil onu da öldürmeye çalıştı O annesinin cesedi ile saatlerce birlikte kaldı. Annesinin öldüğünün bile farkında olmadan. Ve bütün bunları yaşadığında 3 yaşındaydı
"Beynin büyük bir kısmı erken yaşta geliştiği için anne babalarımızın bize nasıl baktığının beynin gelişiminde dramatik bir etkisi vardır. Çocukken bize nasıl bakıldıysa biz de çocuklarımıza öyle bakmaya eğilimli olduğumuz için bir çocuğun iyi bir "beyin" tarihi kendisinin bakımını üstlenen kişinin ( ister anne baba olsun ister başka birisi) çocukluk tarihine ve erken deneyimlerine bağlıdır." Diyor psikiyatrist
" Dünyanın bütün bayraklarını çamaşır suyuna
batırasım var,
Artık kimse ölmesin uğruna.... " bu cümleyi okumuştum bi yerlerde kitabı bitirdiğimde aklıma geldi. Sanki bu yaşananlar için söylenmişti. Ve çok haklıydı bu düşüncesinde.
Kitapta bir hiç uğruna yiten sadece 3 kadının hikayesi vardı. Bilmediğimiz daha niceleri vardı kimbilir. Bir Ermeni, bir Yahudi ve bir Kırım Türk'ü kadın. Ve bu 3 kadının birbirleri ile tek bir ortak noktaları vardı oda yaşadıkları acılar....
Tabi burada Alman olan profesörü unutmamak gerekir herşeye rağmen Yahudi olan Nadia ile evlenmesi, onun için yaptığı fedakarliklar aşkının büyüklüğünü gösteriyor.
Ali dede de profesörden az birsey yapmamış hani. O da bütün tehlikeleri bile bile (Maya'yı) ismini değiştirdiği Ayşe'yi ölmek için atladığı buz gibi sudan kurtarmış ve onunla evlenmişti.
Babaannesinin ailesinin ermeni olduğu için sürgün edildikleri ve bütün ailesinin öldürüldüğünün acısının dün gibi yaşıyor olduğunu anlatan cümleleri canımı çok acıttı açıkçası.
(Bazı ölümlerin acısı hep yeni kalıyordu)
Çok haklıydı. Çünkü onlar ecelleri ile ölmemişlerdi insanoğlunun zalimliği yüzünden ölmüşlerdi.
Ve bu zalimlik yüzyıllardır sürüyor ve korkarım sürmeye de devam edecek.......
Bir kadın ve onun etrafında gelişen ölümler. Babasının intiharını kaldıramayan Selma ruhsal bir bunalıma sürüklenmiş. Ve öldürerek bu buhrandan kendine bir çıkış yolu bulmuştur... öldürmekten zevk alan Selma fazla akıllı ve zekidir. Akıl almaz planlar yaparak etrafındaki erkekleri intihara sürüklemiştir! Yani aslında hepsini intihar süsü vererek öldürmüştür.
Kahramanlara gelince; Halim Selma'nın güzelliğine yenik düştü. Aslında bile bile ölüme gitti.
Beni en çok etkileyen Nevzat'in ölümü oldu. Oysaki intikam için Venedik'e gitmişti. Çok akıllı davranmış ve sona yaklaşırken Selma'nın herseyi itiraf etmesini sağlamıştı.
Ama sonrasında ne yazık ki Nevzat bir an boş bulunmuş, mantığı ile hareket etmemişti. Selma'nın kendini intihar etmesin beklerken kurşun kendi kalbine gelmişti... Ve onun sonu da diğerleri gibi olmuştu.
Ben en çok Nevzata üzüldüm bu romanda herşeyi öğrenmişken Selma'ya dair bu ölüm ona yakışmadı.
