Kitapkolik
@_Kitap_kolik_
37 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Methini çok duyduğum çocuk kitabı küçük kara balık.Bugün okul kütüphanesinde tesadüfen denk gelince okuyuverdim çabucak. Zaten 64 sf kısa, öz bir hikaye. Ama gördüm ki anlatılanlar aslında hiç de kısa ve öz değil, aksine derin mesajlar veren bir kitap. Bitince kısa bşr araştırmaya gittim ve şu sonuca ulaştım;
Küçük Kara Balık da bir sürü kitap gibi 12 Eylül Darbesi yüzünden Türkiye’de yasaklanan kitaplar arasında. İranlı bir yazar olan Samed Behrengi’nin bu kitabı İran’da hâlâ yasak. Türkiye’de ilk basımı 1975 yılında olmuş. Peki ne anlatıyor , bir çocuk kitabı neden yasaklanır? Şöyle ki;
Küçük Kara Balık annesiyle bir derede yaşamaktadır. Ve bir sabah erkenden annesini uyandırıp ona bu dereden gitmek istediğini söyler. Annesi itiraz etse de Küçük Kara Balık ısrar eder. Her şeyin bir başı ve sonu olduğunu, hayatının yaşadığı yerden ibaret olmadığını, başka yerlerde neler olduğunu merak ettiğini söyleyip durur. Komşuların da dahil olduğu bu tartışmadan sonra Küçük Kara Balık bulunduğu dereden gider. Yaşadığı maceralar, karşılaştığı yaratıklar bir köşede dursun Küçük Kara Balık toplum normlarını yıkarak özgürlük yolunda ilerler. Kitapta karşılaştığı zorluklara karşı direnerek yaşamı pahasına amacına ulaşmasını ve onu engellemeye çalışan bütün balıklara yol gösterici olması anlatılır.
Okurken " evet ya , gerçek hayatta da yapmak istediklerimizin önüne hep engeller ,kalıplar, yargılar, kişiler ,toplum çıkmaz mı ,önemli olan bunlarla baş etmek ,yılmamak değil midir" dedirten bir kitap olduğunu gördüm. Yazarın çok genç yaşta hayatını kaybetmesi de yaşadığı dönemin iktidarına ve halka verdiği bu mesajlardan mı kaynaklandı aceba sorusunu akıllara getirmedi değil. Ama sanki yazdıklarından sonra sonunun ne olacağını biliyor gibi şunu da eklemiş yazarımız ;
"Bir
Puan vermedi·112 syf.··
Beğendi
·2019 7. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 27 Eylül 2019 14:34
Merhabalar
Ilk defa bir inceleme yaziyorum. Zira kendimi inceleme yazacak kadar yetkin hissetmedigimden daha önce yazmamıştım. Hala da öyle olmakla birikte bu kitapta etkilendiğim yerleri belirtme ihtiyacı duydum. Ali hocamın da dediği gibi birinin yazdıklarına bakıp yorum yapmak yaralarına bakıp yeterince kanamamışsın git biraz daha acı çek gibi birşeyler söylemek olduğundan bu haddi kendimde bulmuyorum. Zira kendisinin de zaten " abi kitabini beğenmedim bok gibi" olmuş diyen bir okuruna " begenmediysen okuma s* ktir ol git "Diye cevap verdiğini kendi sosyal medyasindan okumuştum.
Ali Lidar 'ın bu okuduğum ilk kitabi değil ' tesirsiz parçalar ' ı okuduğumda bu uslubunu çok yadırgamıştım. Bir yazar hele ki öğretmen olan bir yazar neden bu kadar ağzı bozuk demiştim kendime. Bu kitapta nedense bu kadar sorgulamadim.Uslubu gayette samimi gelmeye bile başladı diyebilirim. Zaten sohbet havasinda bazı anı ve öykülerini paylaşmış Ali hocam hal böyle olunca da kendisini evimde ağırladım da başbaşa sohbet ediyoruz hissi verdi bana. Hele ki bazı öyküler gerçekten cok etkileyiciydi. Meyhanede vasiyet veren amcaya üzüldüm, gece vakti beslemeye çalıştığı ördeklerin hikayesine çok güldüm, biletçi abinin hikayesine gülsem mi ağlasam mi bilemedim, bilinmeyen adamın mektubunu sanki ben yazdım, yalnızlığın insana heykel bile çaldirdiğına şahit oldum, en çok da emine akçay ve çocuklarını düşündüm utandım insanliğimdan...
Velhasıl kelam okuyun derim öyle samimi,öyle içten ve hepimizin hayatından kesitler var ki hiç bitmesin bu sohbet diyorsunuz.
Keyifli okumalar.
Reklam