Zeynep...
@_Kitapkahve_
39 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Körlük.....
Rabbın yarattığı gözün, asıl işlevi olan görmek, sadece gözün elinde mi?
Yani göz yapması gerekeni yaparken görmeyen asıl ruhlarımızsa?
Ya kalplerimiz gören gözlere rağmen körleştiyse?
Ya gözlerimiz kör olmadan zihinlerimiz körse?
..... Bu kitabı okurken en çok bunları sorguladım. Dünya bu kadar kör insanlarla doluyken biz nasıl gönülden görebileceğiz. Gören gözlerin körleşmiş ruhlarını nasıl uyandıracağız. Aslında kör olmak işlevini kaybetmektir. "Bıçak körelmiş" gibi.
O halde "insanlık körelmiş" diyebiliriz.
Gördüğünü iddia eden gözlerimize rağmen, körelmiş ruhlarımız.
Bu tip bir körleşme olduğunda sadece görememe yetisi çok insânî kalıyor. Birbirine hakaret eden, inanclar ve düşünceler ile alay eden, hayatı gösterişten ibaret gören, kendisine sunulanı sorgusuz sualsiz kabul eden, kendi gibi düşünmeyenleri küçümseyen insanları gördükçe körleşmenin sosyal çevremizde tıpkı bu kitaptaki gibi körlük salgınına dönüştüğünü görebiliyorum.
Kör olmak bir yerde iyi! Peki milyonlarca körün içinde bu saydıklarımı görmek... Bu tarif edilemez bir acı veriyor.
"Bunları görüyorum."dediğinizde linç edilme endişesi ile eskilerin tabiriyle " Gittiğin yer kör ise bir gözünü kapat." anlayışı içinde sessizce farkındalık oluşturmaya çalışıyorsunuz. Sadece linç edilme endişesi de değil bunları yaptıran size! Az çok durumun farkında olan kişilerin de körlükleri sebebi ile yerlerinden kıpırdayamayıp "Madem görüyorsun o halde sen daha iyi yaparsın." mantığı ile tüm işi sizin üzerinize yıkmaları da gördüğünüzü söylemenize engel oluyor. Sonuç ne peki kişisel haklara tecavüz edildiğinde, inanç ve değerleriniz ile dalga geçildiğinde, fedakarlık ve diğergamlığınız enayilik olarak görüldüğünde, tahammül sınırlarını zorladıklarında; hiç sesi çıkmayan, olana gözlerini kapayan, bencilliği
Reklam
Trabzon, Tebriz, Batum, Tiflis ve İstanbul arasında geçen muhteşem bir roman. Nazan Hanım yine kalemini konuşturmuş.
Tarihi savaşların içinde kaybolan hayatlar. Dedesinin geçmişini merak eden bir torun. Dedesinin hayatını araştırırken şehir şehi gezen ve romanına konu eden torunuyla hayal ve gerçek arasında sehirler arası bir yolculuk. Ustaca yazılmış bir roman. Hayal gücünüzü zorlayan hayatlar. Ve savaşlar dağılan hayat ve düzenler. Kısacası sizi içine çekicek bir roman.
Dostlara tavsiyemizdir
Savaşın içinde yok olan hayatlar. İki kardeşin yoklukla sınavları, çok küçük yaşta ayrılarak farklı hayatlar içinde büyümeleri. Varlığını bilmediğiniz birşeyin yokluğunu hissetmek...
.
.
Peri ve Abdullahın yolları çok küçükken ayrılmak zorunda kalıyor. Abdullah son nefesine kadar periyi unutmuyor.
Peri yeni ailesinin gerçek ailesi olmadığını bilmeden büyüyor. Tabi hiç anlayamadığı bir boşluk hissiyle büyüyor. İçinizi ısıtacak bir roman yazarın son romanı. Umarım en kısa zamanda yeni roman yazar...
Kitapta beni en içten yaralayan cümle sanırım “Afganistan'da çocuk çok ama çocukluk yok.”
Dünyada öyle değil mi?
Insan çok ama “insanlık” yok.
Gerçekten kaderinde savaş olan ülkelerde çocukların, çocuklukları savaşla ellerinden alınmıştır. Emir ve Hasanı düşündüm. Anne ve babaların günahını çocuklar çeker.
Farklı anne, aynı babadan olan iki kardeş, iki farklı karakter, iki farklı yaşam. Bir kardeşin yaşamı: Savaştan kaçarak yeni bir ülkede yeni bir yaşam. Diğer kardeş ise, savaşın tam içinde yaşayıp hala vatanını korumaya çalışırken ki yaşamı.
Er yada geç hayat sana kaçtığın yüzleşmekten korktuğun herşeyi, farklı bir zamanda, farklı bir şekilde yine karşına çıkarıyor. Türlü bahanelerle kaçtığın şeylere günü gelince, bilerek, isteyerek kendin koşuyorsun. Sanirim Emirin yaptığı tam olarak buydu.
"Yeniden iyi biri olmak mümkün" ne kadar geç olursa olsun iyi biri olmak için geç kalınmamıştır.
Geriye dönüp baktığımızda geçmişte yapılan hataların bile kefareti zamanı gelince ödenecektir.
Yazarın İlk kitabı ama benim okuduğum ikinci kitabı. Emir ve Hasanın yaşamını, savaşı ve savaş mağdurlarını iliklerinize kadar hissetteceğiniz bir roman.
Keyifli okumalar......
