Memleketimsin demişsin ya, bir tek bunu üzerime alındım biliyor musun? Sebebi bilinmez mamafih sen benim cumhuriyetimken sanırım ben de senin memleketinmiş gibi gördüm kendimi.
Kelimelerin ağırlığını hissettiğim her an, dilimin ucunda duran sözcükler zehre dönüşüyor sanki.
Daha fazla kırılmamak için susuyorum; çünkü kelimeler anlamını yitirdi artık.
Ama suskunluğun da bir dili var. Sustukça, baktığım her şey daha derin anlamlar kazanıyor. Gökyüzü daha mavi, yağmur daha keskin, rüzgâr daha soğuk. Çünkü kelimelerin dokunamadığı yerlerde, doğa bir şiir gibi konuşuyor benimle.
Bir gün, belki bir gün, bu suskunluk yerini kelimelere bırakır. O zaman, her kırık parçamı toplar ve yeni bir hikâye yazarım. Şimdi ise, suskunluğumun içinde saklanıyorum. Daha fazla kırılmamak için..