Duvarlar. Hastaneye yolu düşen insanların muhtemelen en çok baktıkları yerlerdi. Çünkü hastaneler umut ve umutsuzluğun garip bir denge oluşturduğu devasa bekleme salonlarıydı. Kimi kendisi için beklerdi kimi çok sevdiği bir yakını için. O nedenle çok önemliydi duvarlar. Uzun uzun bakıp dalınan yerlerdi. Bazıları yattığı yerden saatlerce tavanı seyrederdi bazıları ise oturduğu yerin karşısındaki duvarı. Sanki beynin içinde yer alan bir projeksiyon cihazı kişinin korkularına ve hayallerine ait görüntüleri duvarlara yansıtır gibiydi. İnsanların dışarıdan gördüğü öylece duvara bakan biri olsa da o kişi pişmanlık, özlem, umut ve dualardan oluşan filmini sessizce izlerdi.
Betty Hanım çok güçlü bir kadın asla pes etmedi ve boyun eğmedi. İnsanların isterse herşeyi başarabileceğini gösterdi. Bu her konuda olabilir... Bu dünyanın sizin gibi örnek kişilere ihtiyacı var. Kendi adıma teşekkür ediyorum.
Betty MahmudiKızım Olmadan Asla
Kızım Olmadan AslaBetty Mahmudi · Sonsuz Kitap Yayınları · 20177,2bin okunma