İnsan bazen duygularını aptallık derecesine vardırır da yolunu şaşırır ya, öyle bir şey. Başka bir şeyden de olmaz, kalbin aşırı gereksiz, budalaca ateşinden olur hep.
Uzun zamandır okumak istediğim bir romandı Asilzade Yuvası. İnsanın içine umut tohumları eken, sonra fidanlar daha baş göstermeden çürümelerini izlediğiniz çiçeklere benzeyen bir tat bıraktı bende.