Melike
@_MeLiKe_j
İbrahim,
Gönlümü put sanım da kıran kim?
Şu anda okuduğu kitap
İlber Ortaylı aklıma geldi: Türkler yalnız başına bir şey yapmazAlıntı
Bir şeyden yalnız başına keyif almak çoğu zaman ondan gerçekten alınabilecek olan keyiften kendini mahrum bırakmaktır.
Reklam
Babaya Mektup’u okurken beni en çok etkileyen şey, 36 yaşında dünyaca tanınan ve takdir gören koca bir yazarı değil, onun içindeki o hiç büyüyememiş çocuğu görmek oldu. Kafka, babasının karşısında hâlâ sevilmeyi ve onaylanmayı bekleyen küçücük bir çocuk gibiydi. Babasına karşı içindekileri tüm çıplaklığıyla, dürüstçe haykırırken bile cümlelerin arasına gizlenmiş o derin korkuyu ve çekingenliği hissedebiliyordum.Ne kadar büyürse büyüsün, babasının gölgesinden ve ona duyduğu o ürpertici korkudan asla kaçamamış.
36 yıl boyunca o yükü üstünde atamamış Kafka, kurtulmak içinde en iyi yaptığı şeyi yaptı. Yazdı..
Mektubun hiçbir zaman babasına ulaşmadığını okudum. Ulaşsa bile babası gerçekten anlar mıydı Kafka'yı? Yaşlılığın getirdiği bir yumuşama hali belki olurdu Herman Kafka'da ama onu anlar mıydı? Bence hayır..
