“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
BEKLEYENLER İÇİN,
Sen gelinceye kadar
Pencerem kapalı duracak
Rüzgar gelmesin diye
Artık perdeleri açmayacağım
Gün ışığı girmesin diye
Sonra kahrolacağım
Bu karanlıkta, bu derin yalnızlıkta
Ve günlerce gecelerce haykıracağım
Nerdesin diye, Nerdesin?
Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyorum. Acı çekmek bayılana kadar dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey..
Biliyorum yine karşılaşacağız,
Belki bir şehrin otogarında,
aynı tren istasyonunda,
Belkide kalabalık içinde seslerimiz tanıyacak birbirini,
sonra gözlerimiz çarpışacak,
iki yabancı gibi.
Kalp unutur mu hiç bunun ağrısını..