Yanımda yürüyordun Milena, düşünsene, yanımda yürümüştün! aşık biri için ne büyük nimet değil mi?
+Bunu gece günlüğüme yazacağım.
-Neyi?
+Ateşten yananın ateşe doymadığını.
Ey gülüşü sabahlardan güzel,
Dünyası düşüncelerden geniş!
Ey göğsünde ilahi geriniş,
Rüyalarıma hükmeden güzel!
Çizebilseydim bahar olacaktı yüzün
Yazabilsem en uzunu şiirlerin
Olmadı beceremedim
Adını duvarlara yazacak çağım da çoktan geçit benim
Yasak sevdamın gözaltı tarafı
Çaresiz seni yüreğimde erittim...
Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyorum. Acı çekmek bayılana kadar dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey..
