Dilara
@_Papatya00_
Lisans
2 Ağustos
57 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Darbe günü, hayat normal akışındayken Sevda’nın Yusuf’la karşılaşmasıyla başlayan hikâye, kısa ama etkileyici bir aşkı anlatıyor. Yusuf, polislerden nasibini almış, yaralı halde bir apartmana sığınan genç bir adam. Kitabın dili oldukça sade, hatta bazı okurların fazla basit bulabileceği türden, ama bence bu sadelik hikâyenin akıcılığını güçlendirmiş.
Okuduğum kitaplar arasında en hızlı bitirdiğim, en akıcı olanlardan biriydi. Sevda’nın Yusuf’a, Yusuf’un da Sevda’ya karşı koyamadığı o kısa ama yoğun aşkı çok içten anlatılmış. Bu süreçte Sevda’nın kuzeni Selçuk da hikâyede önemli bir yer tutuyor; hem bu gizli aşkın tanığı hem de Yusuf’un iyileşme sürecinde destekçisi.
Ben kitabı hem duygusal hem de heyecanlı buldum, keyifle okudum.
Reklam
Uzun zamandır listemde olan bir kitaptı, okumak bugüne kısmet oldu.
Öncelikle kitabı çok beğendim. Yazım dili bana biraz Ayşe Kulin’i hatırlattı; çok edebi, ağır bir dili yoktu, aksine sade ve akıcıydı.
Ethem, Ekrem, Emin, babaları Kazım ve onların eşleri Nurten, Sevgi, Hülya ile Kazım’ın eşi Mürvet... Konu bu karakterler üzerinden ilerliyor.
Karakterler aslında kalabalıklar içinde yalnız insanlar, tıpkı kapak resmindeki gibi. Her birinin içinde bir kırgınlık, bir öfke var ve hepsi birbirine benziyor. Hayatlarında hiçbir şey istedikleri gibi gitmemiş; hepsi bir şekilde mutsuz, huzursuz...
Aile kelimesinin anlamını en iyi anlatan karakterler aslında onlar. Bazen kendi içlerinde kendilerini sorguluyor, bazen de yaşadıklarına üzülüyorlar.
İstedikleri evlilikleri yapamamış, hayalini kurdukları hayatları yaşayamasalar da aile kavramının değerini bilen insanlar.
Bu ailenin başına gelenler şans mıdır, kader midir bilinmez ama ben okurken çok üzüldüm.
Ethem ve Nurten… Siz ikiniz farklı hayatlardan, farklı ailelerden gelmiş, kadersiz büyümüşsünüz ama bir noktada yollarınız kesişmiş. Hayattan ders çıkarmayı bilmişsiniz. Çünkü bazı şeyler zamanında söylenmeli, konuşulmalı ve ertelenmemeli.
Bunu yazarken bile düşünüyorum; böyle bir olayı son anda dile getirmek ne kadar doğru… Artık herkes her şeyi biliyor; ne gizli ne saklı kaldı.
Ethem’in aklındaki tüm sorular cevap buldu. Ah Ethem ve Nurten… Keşke birbirinizi daha erken fark etseydiniz. Kitabın sonunda duygulanmamak elde değil.
Bazı hikâyeler bitse de içimizde kalır. Bu kitap da onlardan biri oldu benim için.
Bu kitap, Orhan Pamuk’la ilk tanışmam oldu ve yazarın dilini gerçekten çok beğendim. Anlatımı akıcı, sade ama derin anlamlar barındırıyor. Başta konunun tam olarak ne üzerine kurulu olduğunu anlamakta biraz zorlandım: hikâye kırmızı saçlı kadınla mı, Cem’in babasıyla mı, yoksa kuyu açma süreciyle mi ilgiliydi emin olamadım. Fakat sayfalar ilerledikçe her şey yavaş yavaş netleşti ve hikâye güzelleşti.
Konu aslında tüm bu unsurların bir bütünü. Orhan Pamuk, geçmişle bugünü, baba-oğul ilişkisini ve kader kavramını çok etkileyici bir şekilde iç içe geçiriyor. Cem’in sürekli düşündüğü olayın sonunda gerçekten başına gelmesi de oldukça çarpıcıydı. Kitaptaki tesadüfler, sürprizler ve bağlantılar beni sık sık şaşırttı.
Genel olarak, Kırmızı Saçlı Kadın hem düşündüren hem de şaşırtan bir roman. Orhan Pamuk’un anlatım tarzı, karakter derinliği ve temalarıyla okuyucuya farklı bir deneyim sunuyor.Mahmut Usta'yı da unutmamak lazım.
