"Kendimi öldürmeyi hiç düşünmedim ama sessizce yok olup gitmeyi hayal ettim defalarca. İşte öyle anlarda sözcüklerim gözyaşlarım oldular. Ertelenmiş umutların arasında ne kadar dayanabiliyorsa ben de o kadar dayandım."
Samuel Beckett
"... sırtımı yatak başlığına yaslayıp dizlerimi kendime çektim. Çenemi kırgınlıklarımı şahidi olan diz kapaklarını yaslarken gözlerim yumdum gizlenmek istercesine. Yalın olduğum, ruhumun çıplaklığını gizlediğim yerim bu iki çıkıntıydı. Her ağlayışımda ilk onlar yerle buluşurdu, sert düşüşümden beni onlar korumaya çalışırdı."