Bu süreci bile hakkını vererek yaşayamıyorum.
Çökmek istiyorum ama çökmeme bile izin vermeyen sorumluluklarım var.
Sanki hayat beni bir köşeye sıkıştırmış,
nefes alacak kadar yer bırakmış ama kaçacak yer bırakmamış gibi.
Ruhum dar geliyor bedenime,
içimde bir baskı var, görünmeyen bir el sürekli göğsüme bastırıyor.
Gözyaşlarım da kendi kafasına göre akıyor artık;
sebebi yok, açıklaması yok,
sanki içimde boğulan bir ses, dışarıdan su olup çıkıyor.
En kötüsü de şu
Kendime bile yetişemiyorum.
Hissettiklerimi yaşamaya vaktim yok,
yaşamadan geçtiğim duyguların gölgesi üzerime düşüyor sadece.
Ve gece..
gece her şeyi büyütüyor.
Karanlık, düşüncelerimi daha da sıkıyor;
sanki içimdeki dar oda daha da daralıyor.
Kaçmak istiyorum ama nereye?
Ben kendimden kaçamıyorum.
Ge☾e Ben de yazarken ağladım.. Çünkü her cümle biraz daha çöktürdü beni. Aynı acıyı senin de hissetmen üzdü ama bir yanıyla da anlaşıldığımı hissettİrdi. Teşekkür ederim 🌸
https://1000kitap.com/damdanakan Çok teşekkür ederim uzun zamandır kitap okumuyorum zaten bu kadar çookk beğendiyseniz bu güzel kitapla tekrar motive olabilirim.