İçimde bir şeyler oluyordu ve ben bir tür hastalığa mı yakalandım, yoksa bir zamanlar kafamı altüst etmek için yaptıkları şeyler yüzünden deliriyor muyum diye merak ediyordum.
Geleceğin bu bulanık görüntüsünün endişesi içinde zamana mı tutunmalı? Doğru mu? Zaman her şeyin ilacı mı? Zamanı bu kadar coşkusuz, dingin, hareketsiz öylece bomboş akıtmak mı ilaç olacak yani? Sanrıdan başka bir şey değil gibi geliyor geri dönemeyeceğin anları arkada bırakmanın ilaç olacağını ummak. Hayata, hayatına sahip çıkmak anlamlandırıyor mu içinde olduğunu hissettiğin çukuru? Nefes alıp vermekten başka dahil miyim ki acaba yaşamaya? Azıcık bile birinin sana ihtiyacı olduğunu bilmesen… Ah bilmesem, mümkün mü sadece nefes aldığına razı, alacağın son nefese kadar beklemeye katlanmak…