Bu yaşımda oturup,
Yaşadığım hayal kırıklıklarını düşündüm..
Haddi hesabı yoktu, ve ben çok yorulmuştum.
Tekrar tekrar güvenmekten, inanmaktan, kanmaktan..
En çok ta iyi niyetimden..
Çünkü ne geldiyse başıma, iyi niyetimden ve herkesi kendim gibi görmekten geldi...
Meğer insanların kalbi ne kadar kötü..
Meğer ben hayal kırıklığı yaşamaya ne kadar da alışmışım...