Benim yüzümde bir hüznü okuyor olmalarının nedeni gerçekten ben miyim bunu hiçbir zaman bilemeyeceğiz ama böyle olmaması için yüzümü paramparça edebilecek kadar acılar duydum.
Ama asla yok edilemeyecek başka hatıralarım var ki onları yok sayabilmeyi ne kadar istesem de birçokları için hâlâ ev sohbetlerinin ilerleyen vakitlerine bırakılmış bir hüzünlü hayat öyküsüdür.
Gerçeği yaşamak, söylemek kadar kolay olmaz hiçbir zaman. Bizim dünyamızdaki bazı gerçekler yalnızca başkalarının yaşaması içindir.
Mahallede aşağılanıp, horlanan çelimsiz çocuklar gibiyim.
Oyunlara ancak adam eksik olduğunda kabul edilen beceriksiz çocuklar gibi.
Hayata katılmakta güçlük çekiyorum.
Benim mevsimim sonbahar.
Sokakların tenhalaşmaya başladığı vakitler.
Tek kişilik oyunlar ustasıyım ben.
Tek kişilik özlemler, tek kişilik acılar ustasıyım.
Hayal kırıklığı yüzlerine yerleşmiş insanların acıklı umursamazlığı, bütün sokağı kaplayan bir çığlığa dönüşür.