Ruhunun ta derinliklerine gömülen, ama orada bile küllerin altındaki köz gibi hep canlı duran o özlem acısı,o yürek sızlatan hasret duygusu, kırlangıçlar uçup giderken uyanıvermişti birdenbire. Ve o anda, göğsünün üzerinde yeni bir güçle alev alev yanmaya başlamıştı.
Ben insan kalbiyim, maddeye mahkûm olan, dünyevi yasalar kurbanıyım. Tanrı'nın güzel topraklarında hayat nehri kıyısında insan tarafından yapılan yasalar kafesine hapsedildim.
Halil Cibran