Ey bir kenti özetleyen plastik çiçekler Yargıç cüppeleri, uzun topuklar, süslenmiş aldanış
Buğulu bardaklarda terleyen yalnızlık Ey talih kuşu, naylon torbalara gizlenen geçim
Utancından günden güne kibarlaşan açlık
Ey bulvarlardan su içmeye inen acemi ceylan
Geçerek elbette sizin de iliklerinizden...
Güzelleştirmek için yürüyüşlerini insanların
Ayakkabı boyuyor o çocuklar yine Omuzlarında evlerin yollara sarkmış zayıflığı
İnce bir eziklik sızıyor durdukları yerlere Elleriyle seslerinin tedirgin çatlaklarından
Yaz bakalım: Gerçek, başkalarının bize uygulamaya çalıştığı tatsız bir ölçüdür." "Birimi var mı Hikmet amca?" "Birimi insandır." Salim, kalemin mavi tarafını ağzına soktu, ucunu ıslattı, insanın altını çizdi.