Eskiden ölümü kafamda ne kadar tasvir etsem de sevdiğim insanları kaybedene kadar ölümü tanımadığımı farkettiğim bir dönemde okudum kitabı.
Hayatta herşeyin bir nedeni ve zamanlaması olduğuna inanmak gibi kuruntularım vardır. Bu kitabı böyle bir dönemde okuyup hislerimi sayfalarında bulmak hem duygularımın insani ve evrensel olduğunu hem de kendimi ifade etmenin bir yolunun da okumak olduğunu gösterdi.
İncelemede biraz öznel davrandım şimdiye kadar. Daha genel bağlamda bakarsak kitap insan ilişkileri, ölüm, yaşamda öncelik sırası, dini ve duygusal tatmini bir olay örgüsü içinde yansıtmak konusunda epey sürükleyici bir çizgide. İnsan neden arzularının esiri olur, yaptığımız hatayı fark edince değişmek gerçekten kolay mıdır? Bu sorulara dürüstlükle cevap vermek zor ama ana karakter bunu yapıyor kitapta.
İnsanın hatalarını ve küçük düştüğü durumları kabul etmesi her zaman zor olmuştur. Bunu içtenlikle yapan birini görünce insan kendi için de böyle olan durumları kendine açıklama ve teselli bulma imkanı da buluyor.
Özetle bana insani ve iyi hissettiren bir kitap oldu açıklayamadığım hislerimi ve itiraf edemediğim şeylerden parçaları buldum. Bir insan bir kitaptan daha ne ister ki benimle nefes almasını mı?