Sinan
@_Sinan1
“İnsan-ı kamil” olmak yolunda…
O kadar sevdiğin mal ve evlat ve perestiş ettiğin nefis ve heva ve meftun olduğun gençlik ve hayat zayi olup kaybolacak, senin elinden çıkacaklar. Fakat günahlarını, elemlerini sana bırakıp boynuna yükletecekler.
Sabit bir hayat aramaktadır insan; korkuların, acıların olmadığı ve risklerin bulunmadığı. Heyecanlı geçişleri engelleyerek tehlikeleri aklınca yok etmek ister. Oysa yok ettiği şey kendi varlığıdır, kendisidir. “İnsan her şeyi sabitleyerek ruhunu felç etmektedir.” Halden hale geçemeyeceği, zahiren sorunsuz ama gerçekte durağan bir hayat yaşayarak terakkisini durdurmakta ve yokluğa karışıp gitmektedir. Orhan Veli’nin dediği gibi: Acıkmasam dersin/ Yorulmasam dersin/ Uykum gelmese dersin/ Ölsem desene!
Ruh-u beşeri en ziyade sıkan, ayrılmalardan neşet eden elemdir. Ey nefsim madem bu böyledir sevdiğim her şey ve herkes benden kopup gittiğinde -ki bu dünyada zeval haktır- neye dayanacağım ? Gençliğim, çok sevdiğim ailem, eşim belki çocuğum… hepsi zeval bulup ahirete irtihal ettiğinde neye tutunup dayanacağım ? Neye tutunup dayanacaksam onun için çalışıp çabalamalı o noktaya bel bağlamalıyım nefisime bir not, yol ve hatırlatma…